Bibliografia - IGOR NEWERLY

Bibliografia (chronologicznie):


Chłopiec z Salskich Stepów (1948), wyd. Czytelnik 1970, 1979; wyd. Świat Książki 2010;
Archipelag ludzi odzyskanych (1950), wyd. Czytelnik 1951, 1954;
Pamiątka z Celulozy (1952), wyd. Czytelnik 1952, 1955, 1966, 1973, 1979;
Leśne Morze (1960), wyd. Czytelnik 1964, 1984; wyd. KAW 1989; wyd. Świat Książki 2009;
Żywe wiązanie (1966), wyd. Czytelnik 1966, 1971, 1978;
Rozmowa w sadzie piątego sierpnia (1978), wyd. Czytelnik 1978, 1984, 2003;
Za Opiwardą, za siódmą rzeką... (1985), wyd. Czytelnik 1985,
Wzgórze Błękitnego Snu (1986), wyd. Czytelnik 1983, 1999; wyd. Świat Książki 2008;
Zostało z uczty bogów (1986), wyd. Instytut Literacki 1986; wyd. Czytelnik 1988, 1989, 1996; wyd. Świat Książki 2007 ;

Biografie Jubilatów - IGOR NEWERLY

Igor Abramow-Newerly urodził się 24 marca 1903 w Białowieży, w rodzinie oficera armii rosyjskiej. Jego dziadek był carskim łowczym w Puszczy Białowieskiej.Przyszły pisarz studiował pedagogikę na Wydziale Nauk Społecznych w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i prawo na uniwersytecie w Kijowie.

Podczas I wojny światowej Newerly wyjechał w głąb Rosji, w latach 1918-1921 pracował we Wszechzwiązkowym Leninowskim Komunistycznym Związku Młodzieży. Został aresztowany za "działalność kontrrewolucyjną". W 1924 roku Newerly przyjechał do Polski jako inwalida bez nogi, słabo władając językiem, w którym miał w przyszłości pisać książki. Rok później był już w Warszawie, gdzie nawiązał kontakt z Januszem Korczakiem, a w 1926 roku został jego sekretarzem. W 1932 roku przejął od Korczaka redakcję "Małego Przeglądu", redagował to pismo do 1939 roku.

W czasie okupacji niemieckiej Newerly działał w podziemiu, w 1943 został aresztowany przez gestapo, był więziony w obozach koncentracyjnych - w Majdanku i w Auschwitz.Po wojnie Newerly był współzałożycielem i - do 1966 roku - przewodniczącym Komitetu Korczakowskiego, przygotował też do druku "Wybór pism" Korczaka. Poza tym pracował w Robotniczym Towarzystwie Przyjaciół Dzieci, był redaktorem pisma dla młodzieży "Świat Przygód".

Jako pisarz Newerly debiutował w 1948 powieścią "Chłopiec z Salskich stepów" nawiązującą do jego wspomnień z dzieciństwa, później ukazał się m.in. "Archipelag ludzi odzyskanych", a w 1952 roku "Pamiątka z Celulozy", uznawana za modelowy przykład literatury socrealizmu, przez długie lata sztandarowa pozycja PRL-owskich list szkolnych lektur. Mniej znany jest fakt, że Newerly mimo nalegań władz, nie zgodził się na wprowadzenie do kolejnych wydań powieści imienia Józefa Stalina. Po rozmowie z uczestnikiem wojny domowej w Hiszpanii Janem Wyką, Newerly zrezygnował z napisania dalszego ciągu "Pamiątki z Celulozy", w której główny bohater miał walczyć po stronie sił rewolucji w Hiszpanii. Ewolucję poglądów Newerly'ego pokazuje fakt, że autor "Pamiątki z Celulozy" zamknął swój dorobek w 1986 roku książką "Zostało z uczty Bogów", która długie lata nie mogła się w kraju ukazać oficjalnie i funkcjonowała tylko w edycji emigracyjnej (Instytutu Literackiego) i w drugim obiegu (Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWa).

Newerly przez długie lata był działaczem Związku Literatów Polskich, w latach 60. prezesem jego Oddziału Warszawskiego.W 1965 roku wraz z ponad siedemdziesięcioma innymi literatami, pisarzami, publicystami poprzez wystąpienie do władz w tzw. "Memoriale Newerlego" podjął walkę o wolność słowa i prawa autorskie pisarzy. Po tym, kiedy był świadkiem obrony w procesie Melchiora Wańkowicza, a w geście solidarności z Leszkiem Kołakowskim w 1966 roku wystąpił z partii, Newerly świadomie oddalił się od życia politycznego. Sympatyzował jednak z opozycją - zatrudnił jako swego sekretarza Jacka Kuronia (po usunięciu tego ostatniego z uniwersytetu), w razie potrzeby interweniował na rzecz więzionych za głoszone poglądy (Stefana Niesiołowskiego, Marka Nowakowskiego).

Igor Newerly zmarł 19 października 1987 roku w Warszawie, pozostawiając w swym dorobku 10 powieści i tysiące felietonów, listów oraz artykułów.

Źródło: http://dzieje.pl/postacie/igor-newerly-1903-1987 

Bibliografia - HENRYK IBSEN

Bibliografia (chronologicznie):

DRAMATY:


Katylina (1850), 
Grób Hunów (1850)
Noc świętojańska (1852)
Pani zamku Östrot (1854)
Uroczystość na Solhaugu (1856)
Olaf Liljekrans (1856)
Rycerze Północy (1858)
Komedia miłości (1863)
Pretendenci do tronu (1863)
Brand (1866), wyd. Zielona Sowa 2004;
Peer Gynt (1867), wyd. Ossolineum 1967;
Związek młodzieży (1869)
Cesarz i Galijejczyk (1873)
Podpory społeczeństwa (1877)
Nora czyli dom lalki (1879), wyd. PIW 1985;
Upiory (1881) Wyd. Zielona Sowa 2004;
Wróg ludu (1882)
Dzika kaczka (1884), wyd. PIW 1958, 1985; wyd. Poznańskie 1988,
Rosmersholm (1886), wyd. Ossolineum (Biblioteka Narodowa)
Oblubienica morza (1888)
Hedda Gabler (1890)
Budowniczy Solness (1892)
Mały Eyolf (1894)
Jan Gabriel Borkman (1896)
Gdy się zbudzimy spośród zmarłych (1899)

POEMATY EPICKIE:

Na szczytach gór (1859)
Terje Wiegen (1861) Wiersze
Diete (1871)

ZBIORY DRAMATÓW WYDANE W POLSCE:

Dramaty, wyd. PIW 1956, 1958;
Dramaty, wyd. Poznańskie 1977: "Dzika kaczka", "Dom lalki", "Upiory", "Wróg ludu", "Hedda Gabler";
Wybór dramatów, cz. 1, wyd. Ossolineum 1983: "Dom lalki", "Upiory", "Dzika kaczka";
Wybór dramatów, cz. 2, wyd. Ossolineum 1983

Biografie Jubilatów - HENRYK IBSEN

Urodził się 20 marca 1828 roku w miejscowości Skien (Norwegia). Wraz z rodzicami i czworgiem rodzeństwa, po utracie sporego majątku, żyli w biedzie, Ibsen musiał więc w bardzo młodym wieku szukać pracy i zarobku. Jako asystent aptekarza cały swój wolny czas poświęcał czytaniu książek. Litera pochłonęła go tak bardzo, iż w wieku 22 lat postanowił zmierzyć się z własnymi siłami - stworzył swoj pierwszy utwór dramatyczny Katylina. Jego zawwodowe pisarstwo rozpoczęło się rok później, gdy trafił do grupy teatralnej, dla której pisał sztuki. Zdarzało mu się także projektować kostiumy czy reźyrerować przerdstawienia.

Po zgromadzeniu wystarczającej sumy pieniędzy, Ibsen postanowił przenieść się do stolicy Norwegii - Kristianii (dziś Oslo). Tam rozpoczęła się jego zawodowa kariera związana z teatrem - debiut sceniczny jego sztuki Grób Hunów.  Na progu przemian politycznych i społecznych, które w tym czasie przeżywała Norwegia (wyzwolenie spod 400-letniej okupacji Danii), Ibsen podobnie jak wielu młodych pisarzy i poetów nawiązywał w swych dizełach do dawnych czasów świetności państwa norweskiego. Stworzony przez niego w 1851 roku Teatr Det Norske miał za zadanie odbudowanie dziedzictwa kulturowego Norwegii. 

Po sześciu latach Ibsen powrócił do stolicy, by objąć posadę szefa teatru Christiana Norske. Tm też poznał swą pierwszą żonę - Zuzannę Thoresen, z którą miał syna Sigurda (wcześniejszy romans 18-letniego Ibsena rónież zaowocował synem, lecz do niego pisarz nie przyznawał się i nie utrzymywał z nim kontaktu). Niepowodzenia kolejnych sztuk teatralnych i bankructwo Christiana Norke zmusiło Ibsena do emigracji. Wraz z rodziną udał się do Rzymu, następnie mieszkał także w Niemczech. To właśnie dziela stworzone na emigracji przyniosły mu sławę i sukcesy w całej Europie, czyniąc go jednym z najczęściej wystawianych i najbardziej znanych dramaturgów starego kontynentu.

Po powrocie w 1891 roku do ojczyzny, Ibsen został okrzyknięty najsłynnijeszym mieszkańcem Kristianii. Na jego cześć, w dniu 70 urodzin, jego imieniem nazwano Teatr Narodowy. 

W 1901 roku, w wyniku wylewu, Ibsen doznaje paraliżu i przestaje tworzyć. Pięć lat później, 23 maja 1906 roku umiera, pozostawiając po sobie wielkie narodowe dziedzictwo w postaci sztuk znanych i cenionych na całym świecie do dnia dzisiejszego. 

"Opowiadania" Teodor Parnicki

Oficyna wydawnicza PAX, 1958

Czy lubię opowiadania? Lubię. A książki historyczne? A i owszem! A jeśli mają w sobie jeszcze coś z baśni..? Jak najbardziej! Od dziś jednak mogę stwierdzić jeszcze jedno - lubię krótkie formy Teodora Parnickiego. Bardzo!

Zanim jednak opiszę, czym urzekł mnie autor, opowiem wam nieco o tym, co znaleźć można w powyższym zbiorku. Otóż T. Parnicki przenosi nas w przeróżne miejsca. Podróż historyczną rozpoczniemy od starożytnego Egiptu, poprzez Maroko, Hiszpanię, Francję, Włochy, aż po Wielką Brytanię i Szkocję. Czas także się zmienia: od starożytności po wiek XVII, a więc rozpiętość wielka. Tym opowiadania się różnią. Łączy je natomiast tematyka. Wszystkie bowiem nawiązują do wielkich bitew, które zmieniły losy kraju, Europy lub świata. Nie martwcie się, Parnicki nie opisuje nam w szczegółach przebiegu samych walk. O nie. On skupia się na tym, co je poprzedza. Dzień, noc, ranek, godzina przed walką... Ukazuje nam, co może rodzić się wtedy w głowach przywódców, napastników, rycerzy, zdrajców. Czym się kierują i co przeżywają. 

Nie brakuje też miłości - jeśli dzielni i waleczni rycerze, to muszą też być i piękne, kochliwe i tęskniące niewiasty. Choć zdarzają się także te podstępne, podłe i złe.. Jednym słowem odnaleźć można tu wszystko, co od tylu lat rządzi świtem, kieruje wyborami i czynami ludzi. Bez różnicy na kraj, rasę, płeć czy wiek. Wszystko w miniformie, bez zbędnych słów czy kilkudziesięciu stron rozważań na temat.

Tak, opowiadania T. Parnickiego są króciutkie, ot, po kilka stron. Jednak sposób, forma i treść, którą zawierają,  nie potrzebuje więcej miejsca. Baśniowość, magia i subtelność to największe atuty minidzieł autora. Nie spotkacie się tu z męskim, twardym i suchym językiem. Chwilami miałam wrażenie, że autorem opowiadań jest kobieta - wrażliwa, delikatna, stojąca i z boku i bacznie przyglądająca się bohaterom. Obserwująca to, co dzieje się w ich umysłach, nie słowach czy czynach. Pod tym względem T. Parnicki bardzo pozytywnie mnie zaskoczył... :)

"Opowiadania" to jedna z pierwszych publikacji T. Parnickiego, jego pierwsze zmagania z pisarstwem. Słyszałam, że późniejsze powieści są trudne w odbiorze i czasami wręcz niezrozumiałe dla przeciętnego czytelnika. Mnie szalenie zaintrygowały te krótkie historie, które autor zamieścił w powyższym zbiorze i na pewno sięgnę po kolejne jego dzieła. Wam także je polecam!

Tekst opublikowałam na MOIM BLOGU

5 marca - urodziny TEODORA PARNICKIEGO

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Dziś, 5 marca 2013 roku, świętujemy 105 urodziny Teodora Parnickiego! Z tej okazji przygotowałam dla  wszystkich łakomczuchów pyszny kawałek tortu

A dla tych, którzy nie lubią słodyczy, przedstawiam coś miłego dla ucha i oka, czyli jeden z cytatów wypowiedzianych przez naszego dzisiejszego Jubilata:

Miłość jest jak mżący deszcz, nie zwracasz na niego uwagi, a po pewnym czasie stwierdzasz, że jesteś cały mokry. 

Teodor Parnicki

Jeśli macie ochotę sprawić dzisiejszemu Jubilatowi przyjemność, na pewno ucieszą go życzenia urodzinowe, piękny wierszyk czy bukiecik kwiatów :) najbardziej chyba ucieszyłaby go jednak lektura jego książki w waszych dłoniach - a więc nie ma na co czekać - CZAS ŚWIĘTOWAĆ!

Bibliografia - PHILIP ROTH

Bibliografia (chronologicznie)

1.Goodbye, Columbus (1959)
2. Kiedy była dobra (1967); wyd. Czytelnik 1978;
3. Kompleks Portnoya (1969); wyd. Literackie 1990; Zysk i S-ka 2002;
4. Nasza klika (1971); wyd. Phantom Press 1993;
5. Pierś (1972); wyd. PIW 1989;
6. Mój wiek męski (1974); wyd. Da Capo;
7. Dyplom z pożądania (1977); wyd. Zysk i S-ka 2005;
8. Trylogia z epilogiem:
     8a. Cień pisarza (1979); wyd. Zysk i S-ka 2004;
     8b. Zuckerman wyzwolony (1981); wyd. Zysk i S-ka 2008;
     8c. Lekcja anatomii (1983); wyd. Zysk i S-ka 2006;
     8d. Praska orgia (1985); wyd. Nowa 1988; Zysk i S-ka 2004;
9. Przeciwżycie (1986); wyd. Czytelnik 2010;
10. Fakty: Autobiografia powieściopisarza (1988); wyd. Czytelnik 2011;
11. Oszustwo (1990); wyd. Łódzkie 1990; Czytelnik 2007;
12. Dziedzictwo (1991); wyd. Łódzkie 1994;
13. Operacja Shylock (1993); wyd. Czytelnik 2009;
14. Teatr Sabata (1995); wyd. Czytelnik 2000;
15. Trylogia amerykańska:
       15a. Amerykańska sielanka (1997); wyd. Czytelnik 2001, 2004;
       15b. Wyszłam za komunistę (1998); wyd. Czytelnik 2003;
       15c. Ludzka skaza (2000); wyd. Czytelnik 2004;
16. Konające zwierzę (2001); wyd. Czytelnik 2006;
17. Spisek przeciwko Ameryce (2004); wyd. Czytelnik 2007;
18. Everyman (2006); wyd. Czytelnik 2008;
19. Duch wychodzi (2007); wyd. Czytelnik 2010;
20. Wzburzenie (2008); wyd, Czytelnik 2011;
21. Upokorzenie (2009); wyd. Czytelnik 2011;
22. Nemezis (2010); wyd. Czytelnik 2012;


Antologie, w których znajdują się opowiadania Rotha:

32 współczesne opowiadania amerykańskie (wyd. Iskry 1973)
Playboy: opowiadania (wyd. Rebis 1995)

Biografie Jubilatów - PHILIP ROTH

Oto i czwarty Jubilat:

Philip Milton Roth

Urodził się 19 marca 1933 roku w Newark (USA), jako syn rodziców amerykańskich i wnuk europejskich Żydów, którzy byli częścią XIX-wiecznej fali imigracji do Stanów Zjednoczonych. Dorastał w dzielnicy niższej klasy średniej części Weequahic i kształcił się w szkołach publicznych w Newark. Później uczęszczał do Bucknell University, gdzie uzyskał tytuł licencjata i na Uniwersytet w Chicago, gdzie ukończył magisterium i uczył angielskiego. Uczył też twórczego pisania, i przez wiele lat wykładał literaturę porównawczą na Uniwersytecie w Pensylwanii. Odszedł od nauczania w 1992 roku.

Podczas pobytu w Chicago, Roth poznał pisarza Saul Bellow oraz Margaret Martinson - pierwszą żonę. Ich rozdzielenie w 1963 roku, wraz ze śmiercią Martinson w wypadku samochodowym w 1968 roku, pozostawił trwały ślad w twórczości Rotha. Margaret była inspiracją dla postaci kobiecych w kilku powieści Rotha. W 1990, pisarz poślubił swoją długoletnią towarzyszkę, angielską aktorkę Claire Bloom . W 1994 roku rozwiedli się. W 1996 Bloom opublikowała wspomnienia, w których opisany został ich związek małżeński w szczegółach, z których wiele było niepochlebnych opinii na temat Rotha. 

Wiele z powieści Rotha krąży wokół tematów autobiograficzych. Pierwsza książka pisarza, Goodbye, Columbus, to pięć krótkich opowieści, w których znaleźć można dowcip, ironię i humor życia żydowskiego w powojennej Ameryce. Książka przyniosła mu nagrody, w tym National Book Award za powieść, i wraz nimi potępienie i krytykę niektórych w społeczności żydowskich, które twierdziły, że to, co ukazała w swych opowiadaniach ukazuje niepochlebny pogląd na temat współczesnego żydowskiego doświadczenia amerykańskiego. 

Roth nie uciekał od tematów trudnych i kontrowersyjnych. Zasłynął na świecie skandalizującą powieścią Kompleks Portnoya.W przeciwieństwie do wielu płodnych pisarzy, których produktywne cechy może mieć tendencję do słabnięcia w czasie, Roth wykazał wyjątkową zdolność nie tylko do utrzymania jego twórczości, ale nawet przekroczenia zakresu i talentu tkwiącego w jego poprzednich dziełach. Od dwudziestu lat jego powieści cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem, czego dowodem są liczne nagrody literackie:

1960 National Book Award za Goodbye, Columbus

1986 National Book Critics Circle Award za The Counterlife

1991 National Book Critics Circle Award za Patrimony

1994 PEN/Faulkner Award za Operację Shylock

1994 Nagroda im. Karela Čapka

1995 National Book Award za Teatr Sabata

1998 Nagroda Pulitzera za Amerykańską sielankę

1998 Ambassador Book Award of the English Speaking Union za Wyszłam za komunistę

1998 National Medal of Arts

2001 PEN/Faulkner Award za Ludzką skazę

2001 Gold Medal In Fiction od American Academy of Arts and Letters

2001 Nagroda Franza Kafki

2002 Award for Distinguished Contribution to American Letters od National Book Foundation

2005 Sidewise Award for Alternate History za Spisek przeciwko Ameryce

2006 PEN/Nabokov Award za całokształt twórczości

2007 PEN/Faulkner Award za Everyman

2011 Międzynarodowa Nagroda Bookera za całokształt twórczości

2012 Nagroda Księcia Asturii

Philip Roth zaliczany jest od kilku lat jako pretendent do Literackiej Nagrody Nobla. 

Bibliografia - DAVID ALBAHARI

Bibliografia (kolejność chronologiczna):

1.Opis Śmierci (1982), wyd. Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1988
2.  Götz i Meyer (1998), wyd. Graffiti BC, 2007;
3. Mamidło (1996), wyd. W.A.B., 2008;
4. Ludwig (1998), wyd. W.A.B., 2010;

Biografie Jubilatów - DAVID ALBAHARI

Dziś pragnę zaprezentować wam naszego trzeciego marcowego Jubilata, pewnie mniej znanego w Polsce niż pozostała dziewiątka, nie mniej jednak warto odkryć talent rodem z Bałkanów.

David Albahari

Urodził się 15 marca 1948 roku w miejscowości Peć w Kosowie. Pochodzi w rodziny żydowskiej. Niewiele wiemy o jego życiu prywatnym. Od roku 1994 mieszka wraz z żoną i dwójką dzieci w Kanadzie. 

Swą twórczość literacką opiera na własnych wątkach biograficznych związanych z krajami bałkańskimi oraz religii judaistycznej. Jest również tłumaczem licznych książek brytyjskich, amerykańskich, kanadyjskich pisarzy na język serbski. Udziela się także społecznie - jako przewodniczący Federacji Gmin Żydowskich organizował ewakułację Żydów z Sarajewa. 

Albahari jest laureatem licznych nagród, między innymi: Nagroda Ivo Andrica (1982) za książkę Opis motri ("Opis śmierci"), nagroda belgradzkiego tygodnika "NIN" (1997) za powieść Mamidło, nagroda Balkanica (1998) za powieść Mamidło, nagroda Bruke-Preis (2006) za powieść Mamidło. 

Do tej pory w Polsce ukazały się 4 książki autorstwa Davida Albahariego.

Oficjalna strona pisarza: http://www.davidalbahari.com/index_eng.htm