GASTON LEROUX - biografia i bibliografia

Gaston Leroux urodził się 6 maja 1868 roku w Paryżu.. Był synem zamożnego kupca Pierwsze lata życia spędził w Normandii, w położonym blisko kanału La Manche , miasteczku - St. Valeryen - Caux, gdzie jego rodzina prowadziła interesy związane z przemysłem stoczniowym. Już w szkole podstawowej, a później w gimnazjum ujawniły się jego literackie talenty w postaci wierszy. Gdy ukończył szkołę średnią, wysłano go na studia prawa do Paryża. Wciąż żywo zainteresowany literaturą, zaczął pisywać i publikować drobne opowiadania w lokalnych gazetach. W 1889 zmarł jego ojciec, zostawiając mu w spadku około milion franków. Hazard, niewłaściwe interesy oraz próżniacze życie pozwoliły Gastonowi uporać się zaledwie w pół roku z rodzinną fortuną. Kiedy skończyły się pieniądze związał się z dziennikiem "L'Echo de Paris", dla którego pisywał reportaże i recenzje teatralne. Bardzo dużo podróżował, przemierzył całą Europę, był w Azji oraz w Afryce. Niejednokrotnie w swojej pracy posługiwał się fałszywą tożsamością, aby lepiej poznać omawiany temat. 

Jego książka "Tajemnica żółtego pokoju" opublikowana w 1907 roku była pierwszą, która przyniosła mu uznanie. Wcześniej publikował również powieści jednak traktowano je drugorzędnie jako dodatek do pracy dziennikarza. W powieści tej opisał morderstwo popełnione w zamkniętym, odizolowanym pokoju. Tę zagadkę rozwiązał detektyw Joseph Rouletabille. Ta postać pojawiła się siedmiokrotnie w kolejnych powieściach kryminalnych. Mistrzami literackimi Gastona byli Edgar Allan Poe, Artur Conan Doyle oraz wielcy pisarze francuscy: Dumas, Hugo i Stendhal. W 1908 roku przeniósł się do Nicei. Mimo pociągu do hazardu żył dostatnio, gdyż jego książki sprzedawały się doskonale. Zawsze wywiązywał się na czas z licznych kontraktów. 

W 1919 roku założył wytwórnię filmową Cineromans. W kręconych tam filmach na podstawie książek Gastona grała jego córka, Madeleine. 

Jego najsłynniejsze dzieło "Upiór w operze" opublikowano w 1911 roku. Inspiracją do stworzenia tej książki była wizyta autora w gmachu Opery Paryskiej, zwłaszcza w jej podziemnej części. Przypomniał sobie też o nieszczęśliwym wypadku jaki wydarzył się w operze w 1896, kiedy to ogromny żyrandol spadł w czasie przedstawienia wprost na głowy publiczności. Powieść doczekała się licznych wydań oraz ekranizacji. Pierwszy raz przeniesiono ją na ekran w 1927 roku - Gaston, na krótko przed śmiercią, obejrzał filmową wersję swego dzieła. W tym samym roku zmarł w wieku 59 lat wskutek komplikacji, jakie wywiązały się po operacji. Pochowano go w Nicei. 

[źródło]

BIBLIOGRAFIA:

1. (1907) Tajemnica żółtego pokoju

2. (1908) Perfumy Czarnej Damy: Nadzwyczajne przygody reportera Józefa Rouletabille'a

3. (1909) Przeklęty fotel

4. (1910) Upiór opery

5. (1912) Małżonka słońca

6. (1914) Dziwne przygody miłosne Rouletabilla

7. (1916) Człowiek, który wraca z daleka

8. (1917) Rouletabille w zakładach Kruppa

9. Cykl Przygody Karola Herberta de Renicha

   9a. (1920) Anioły Morza

   9b. (1920) Kapitan Hyx

   9c. (1920) Zatopione skarby

10. (1924) Dama w złotym brokacie

11. (1924) W laboratorium zniszczenia: Z przygód słynnego reportera Rouletabille'a

12. (1927) Mister Flow 

13. W szponach meduzy

STANISŁAW GRZESIUK - biografia i bibliografia

Stanisław Grzesiuk urodził się 6 maja 1918 w Małkowie koło Chełma – polski pisarz, pieśniarz (zwany również bardem z Czerniakowa), z zawodu elektromechanik.

Jego ojciec był z zawodu ślusarzem, pracował w fabryce parowozów. Matka pochodziła nie zarabiała, pracowała zajmując się domem. Od 1920 kiedy jego rodzice przenieśli się do Warszawy, do 1940 był mieszkańcem stołecznego Czerniakowa, dzielnicy zamieszkiwanej przez warszawską biedotę.

Po wybuchu wojny nadal mieszkał w Warszawie. Zaangażował się w walkę z niemieckim okupantem, działając w nowo powstałych polskich podziemnych siłach zbrojnych. Poszukiwany przez Gestapo za posiadanie broni. Aresztowany i wysłany na roboty przymusowe do Niemiec, w okolice Koblencji, następnie zesłany do obozu koncentracyjnego w Dachau za pobicie gospodarza niemieckiego i ucieczkę z jego gospodarstwa.

Po kilkumiesięcznym pobycie w Dachau (4 kwietnia-16 sierpnia 1940) przeniesiono go do Mauthausen-Gusen, gdzie przebywał do 5 maja 1945, tj. do momentu wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie. Przebywał w „starym obozie” Mauthausen, a od 1941 został przeniesiony do nowego „Gusen I”.

9 lipca 1945 wrócił do kraju. W 1946 ożenił się, miał dwoje dzieci – córkę Ewę i syna Marka. Od 1947 chorował na gruźlicę płuc, będącą konsekwencją pobytu w obozach. Przeszedł dwie operacje. Zmarł w 1963 na tę chorobę.

Po wojnie Grzesiuk rozpoczął karierę pisarską. Znajomi skłonili go, aby opisał swoje barwne przeżycia, o których często im opowiadał. W 1958 zadebiutował powieścią "Pięć lat kacetu", w której opisał swój pięcioletni pobyt w obozach koncentracyjnych. Barwny, choć prosty język, wartka akcja i wszechobecny humor, jakim jest przesycona ta książka, uczyniły go sławnym.

Kolejna autobiograficzna powieść "Boso, ale w ostrogach" (1961) przenosi czytelnika do przedwojennego Czerniakowa, dzielnicy warszawskiej biedoty, w której autor dorastał. Grzesiuk ponownie zapisał barwne opowieści z sugestywnie odmalowanym klimatem warszawskich „szemranych” dzielnic, opisem warunków życia w jakich dorastał oraz humorem. Powieść ta została zaadaptowana przez Barbarę Borys-Damięcką pod tytułem „Ballada czerniakowska” i wystawiona jako spektakl teatralny w reżyserii Tadeusza Wiśniewskiego.Trzecia książka, wydana dopiero w rok po śmierci pisarza "Na marginesie życia", jest relacją jego zmagań z gruźlicą w obliczu śmierci. Ale nawet wtedy Stanisław Grzesiuk jest sobą. Twardy, pełen przewrotnego humoru żyje, dopóki może.

Oprócz pisarstwa parał się też popularyzowaniem przedwojennego folkloru stolicy i gwary warszawskiej, wykonywał uliczne pieśni warszawskie. Grywał na bandżoli i mandolinie. Do najpopularniejszych piosenek przezeń wykonywanych należą: Czarna Mańka, Siekiera, motyka, Bujaj się Fela, Bal na Gnojnej, Ballada o Felku Zdankiewiczu, Komu dzwonią, "U cioci na imieninach" oraz "Nie masz cwaniaka nad warszawiaka". 

W 2004 nakręcony został film dokumentalny „Grzesiuk, chłopak z ferajny” (scenariusz Alex Kłoś, reżyseria Mateusz Szlachtycz).

Stanisław Grzesiuk zmarł 21 stycznia 1963 roku
[źródło]

BIBLIOGRAFIA:

1. (1958) Pięć lat kacetu
2. (1961) Boso, ale w ostrogach
3. (1964) Na marginesie życia
4. (1963) Za drutami (antologia)

JOANNA SZCZEPKOWSKA - biografia i bibliografia

Joanna Szczepkowska, polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, pisarka i felietonistka, pedagog; w 2010 prezes Związku Artystów Scen Polskich. Jest córką Andrzeja Szczepkowskiego i wnuczką Jana Parandowskiego. Zadebiutowała jeszcze w czasie studiów w spektaklu "Trzy siostry" w Teatrze Telewizji. W 1975 ukończyła studia w PWST w Warszawie i zagrała w filmie "Con amore" (reż. Jan Batory). Za tę rolę dostała w 1976 nagrodę za najciekawszy debiut.

28 października 1989 w Dzienniku Telewizyjnym powiedziała: "Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm."

W 1997 wydała tom wierszy "Miasta do wynajęcia", w tym samym roku napisała też monodram "Goła baba". W 1999 rozpoczęła stałą współpracę z "Wysokimi Obcasami". Felietony powstałe w trakcie tej współpracy ukazały się w formie samodzielnych zbiorów, "Drugie podwórko" (2000) i "Sześć minut przed czasem" (2004). W 2003 wydała zbiór opowiadań "Fragmenty z życia lustra".

Postanowieniem z 12 grudnia 2006 r. została przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Udekorowana nim została 3 maja 2007.

[źródło]

BIBLIOGRAFIA (chronologicznie):

Powieści i opowiadania:

1. (2000) Drugie podwórko (zbiór felietonów)

2. (2004) Fragmenty z życia lustra (powieść)

3. (2004) Sześć minut przed czasem (zbiór felietonów)

4. (2006) Jak wyprostować koło (zbiór felietonów)

5. (2008) Kocham Paula McCartneya (powieść)

6. (2009) 4 czerwca (autobiografia)

7. (2010) Piasek ze szkła (zbiór felietonów)

8. (2011) Zagrać Marię

Poezja:

1. (1999) Miasta do wynajęcia

2. (2006) Ludzie ulicy i inne owoce miłości 

3. (2010) Dzisiaj nazywam się Charles 

Sztuki i monodramy:

1. (2005) Goła baba (monodram)

2. (2012) ADHD i inne cudowne zjawiska. Wykład nieprzewidywalny (sztuka teatralna)

Antologie:

1. (2006) 9 wigilii

2. (2008) Wakacyjna miłość

3. (2008) Listy miłosne 

4. (2009) Pod dobrą gwiazdą 

5. (2010) Pociąg osobowy: rozmowy Piotra Pacewicza

6. (2010) Żebro Adama

7. (2013) Cudowne lata: opowieści o miejscach i czasach, w których dorastali

Urodziny Maurice'a Druona

Z małym poślizgiem (kłopoty zdrowotne, wybaczcie) pragnę w imieniu wszystkich miłośników twórczości Maurice'a Druona złożyć mu najserdeczniejsze życzenia urodzinowe. W tym roku ten słynny pisarz i polityk francuski obchodziłby 95 rocznicę urodzin. Z tej okazji życzymy przede wszystkim jak największej popularności wśród polskich czytelników oraz wydania pozostałych powieści, które do tej pory nie ukazały się w Polsce. A w prezencie urodzinowym jeden z "symboli" Francji:

A na deser krótki cytat:

Zaprawdę, lata mało zmieniają nasz charakter i żaden wiek nie uwalnia nas od błędów. Włosy bieleją szybciej niż znikają wady.

Maurice Druon "Wilczyca z Francji""

"Portret Damy" Henry James

Brnęłam, brnęłam, aż dobrnęłam. Trudności spowodowane były jednak nie tylko tym, że lektura wymaga pewnego skupienia, ale czynnikami obiektywnymi, więc proszę się tym nie sugerować:).

"Portret damy" to historia 19-wiecznej panny z dobrego (amerykańskiego) domu. Motto jej rówieśniczek, brzmiało zapewne "Lataj nisko, Ląduj szybko i lukratywnie" (chodzi oczywiście o zamążpójście), tymczasem Isabel Archer miała to w nosie. Gdy nadarzyła się jej okazja w postaci starej ciotki, która zaproponowała jej zwiedzanie Europy, nie namyślała się długo, odprawiła swojego prawie-narzeczonego i ruszyła w szeroki świat.
Ciag dalszy na moim bliogu:).

Renata Piątkowska - "Opowiadania z piaskownicy"

"Opowiadania z piaskownicy" to druga część przygód przedszkolaka Tomka i jego najbliższych. Poza nowymi, ciekawymi przygodami książka ta niczym nie odbiega od swej poprzedniczki - jest równie zabawna, świetnie oddaje klimat przedszkola i świata najmłodszych dzieci, a co najważniejsze: ukazuje dzieciom różne możliwości wyjścia z tarapatów. Śmiało można więc mówić o terapeutycznej mocy tej pozycji. 

Dzięki przygodom Tomka dzieci mogą nauczyć się przezwyciężać koszmary senne, jak polubić podróże windą (mimo, że "za ścianą sunął jakiś ogromny wąż"*). Rodzice natomiast dowiadują się, co czują dzieci podczas kupowania nowych butów, co je najbardziej interesuje w supermarketach i gdzie je szukać, gdy się zagubią. Przede wszystkim jednak dla osób starszych najważniejszą rzeczą jest odkrycie, jak ogromną i rozwiniętą fantazję posiada każde dziecko. A to w przepiękny sposób ukazuje autorka opowiadań.

Ciąg dalszy TUTAJ :)

Renata Piątkowska - "Opowiadania dla przedszkolaków"

Tę książkę można podsumować jednym zdaniem i większość czytających tę recenzję będzie wiedziało, o co chodzi: Opowiadania dla przedszkolaków to Mikołajek Sempe i Gościnnego dla najmłodszych.

Opowiadania te przedstawiają życie przedszkolaka - Tomka, który ma wielu kolegów i koleżanek w przedszkolu. Do przedszkola najczęściej prowadzi go mama, jadą razem tramwajem, żegnają się w szatni i każde idzie w swoją stronę. A każdy, kto zna dziecko w wieku czterech lat wie doskonale, ile przygód i fantastycznych historii opowiada taki mały człowieczek po przyjściu z przedszkola. 

Ciąg dalszy TUTAJ :)

Daisy Miller (i 3 inne opowiadania) - Henry James

Żeby zminimalizować swoje narzekania na jakość lektur, należałoby czytać wyłącznie klasykę. Znikłyby gdzieś narzekania, ze tu postaci nie pogłębione, psychologia szwankuje, a dzieje bohaterów wyssane z palca.

Postulat w moim przypadku jest nie do zrealizowania, choćby dlatego, że nie chciałabym być skazana wyłącznie na kryminały w wykonaniu Conan Doyle'a.

Po autorów z klasycznej półeczki jednak sięgam (a będę sięgać pewnie częściej), a jednym z tych, którzy jak dotąd mnie nie zawiedli jest Henry James.

Ciąg dalszy TUTAJ.

Kolejny podwójny jubileusz :)

Miło mi ogłosić wszem i wobec, iż w dniu dzisiejszym, 15 kwietnia, swe okrągłe jubileusze obchodzą dwaj nietuzinkowi pisarze: Henry James - 170 rocznica urodzin oraz Borys Strugacki, 80 rocznica urodzin. 

Dzieli ich wiele: dwa różne kontynenty, dwa różne wieki, dwa różne gatunki literackie. Ale połączyło jedno - wielka pasja do pisania. I za to pragniemy Jubilatom serdecznie podziękować i w dniu ich urodzin złożyć skromne życzenia, aby ich literatura przez kolejne sto lat była rozchwytywana przez miłośników książek :)

A w prezencie pragniemy przekazać dwa słoniki - na szczęście :)

[źródło]

Dla tych, którzy nie poznali jeszcze twórczości obu panów, mała próbka ich możliwości:

Niewątpliwie nie miała złych zamiarów - ale nie miała również nic innego. Nie wiem, do czego dałoby się ją porównać - do czerwonej róży bez zapachu, do dojrzałej brzoskwini bez smaku. Natura wymagała od niej tylko, żeby była najładniejszą dziewczyną swoich czasów, i warunek ten spełniała co do joty. Lecz gdy o poranku otworzyła już swe cudne, szczere oczy, rozchyliła jasne, różowe usta i upięła bujne, złociste pukle, dzień pod względem osobistych możliwości dobiegł dla niej końca; oto doprowadziła swe sprawy do ładu i mogła zasiąść z założonymi rękami.

Henry James, "Opowiadania Nowojorskie"

Okrągły jubileusz - 100lecie urodzin Aleksandra Rymkiewicza

W dniu urodzin poety Aleksandra Rymkiewicza, 13 kwietnia pragniemy świętować okrągły Jubileusz - jego setne urodziny! Z tej okazji przydałby się wieeelki bukiet kwiatów. Oto i on:

[źródło]

Ponieważ poezja rzadkim bywa gościem na naszych jubileuszach, postanowiłam przedstawić wszystkim jeden z wierszy Aleksandra Rymkiewicza:

Hymn na cześć pierwszej miłości

W wieku sonetów czułych i wstążek nad czołem,
pierwsza miłości, pięknie ciebie nazywano,
dziś nie wierzący w tamte kobiece anioły,
chmur czy gwiazdozbiorów słysząc huk za ścianą,
leżą przy swych kochankach, a w pustym kieliszku
brzask łzą pierwszą błyska.

A w kinach wieczorami, po mozole we dnie,
sycą małe swe serca wielkich serc tragedią
nie wierzący w anioły kobiece.
Stocz się, z sonetów, jak myśmy stoczyli.
Widzą — rozkosz oplata jej dziewczęce plecy
różą jak żmiją.

I znów nad pustynią serca, gdy idą już z kina
nie wierzący w anioły kobiece,
niebo też odludne, chłodna hen pustynia
i owoc księżyca rozcięty jak mieczem.

Do nich, pierwsza miłości, powróć ozdrowieńcza,
nie wiedząc o tym, oni niezabudek pragną,
które rączka podaje, a serce się zaręcza,
gdy los rozciąga się krzykiem żurawi od bagna.

Obmyj ich dawnym szmerem słowiczych strumieni.
Spójrz — nawet wybrańców losu sława nie pociesza,
w czarną noc z czarnymi sercami zamierza czarna rzesza
po miejskim zagonie z kamienia.

Ty jedna masz tę moc tajemną i wzniosłą
przemiany, jak ów miesiąc, co przez sosny złoci
bujne trawy, i widzisz: oto kwiaty paproci
wśród mozaikowych cieni wyrosły.

I młodzieńcze serce bezbronne jeszcze w jakimś tam tobie
ślubuje spełnić wiekopomne czyny,
o, w śnie lunatycznym nieświadomi i cnoty, i winy!
Poznają je nazbyt prawdziwie i gorzko,
gdy wojna krwawym cierniem ich miasto ozdobi —
i wówczas jakiś żal za utraconym gajem,
na którym księżyc romantyczny słysząc szept przystaje.

Zejdź, spłyń do nich wreszcie z dawnych strof,śliczna , w bieli
to lata marnotrawne były, nie synowie,
niechaj się podźwigną z rozświetlonej pościeli
łuną, a gdy przygasła, ich słowa i noce były już tylko
jak czarnych spraw czarni apostołowie.


Mnie się podoba :)