wtorek, 30 kwietnia 2013

Świętujemy urodziny Jaroslava Haska

W dniu dzisiejszym, 30 kwietnia 2013 roku pragniemy uczcić 130 rocznicę urodzin czeskiego pisarza i dziennikarza Jaroslava Haska. Któż nie zna dzielnego wojaka Szwejka, choćby ze słyszenia..? Dzięki tej kultowej postaci Jaroslav Hasek pozostanie w pamięci czytelników na długie lata. I tego mu właśnie życzymy! A w prezencie urodzinowym przekazujemy jednego, małego, ale jakże dzielnego żołnierzyka :)

I tradycyjnie na koniec cytat autorstwa Jubilata:
Jakoś to będzie, bo jeszcze tak nie było, żeby jakoś nie było
Jaroslav Hasek

I tym jakże miłym akcentem kończymy świętowanie urodzin w miesiącu kwietniu. Już od jutra świętować będą Jubilaci majowi :) 

Maurice Druon - "Zamordowana królowa"


Z ogromną przyjemnością zabrałam się za lekturę drugiego tomu z cyklu „Królowie przeklęci”, posmakowałam już pióra Maurice’a Druona i wiedziałam, że czeka mnie prawdziwa historyczna uczta. „Zamordowana królowa” zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończy się tom pierwszy. Po śmierci Filipa Pięknego na tron wkracza jego pierworodny syn – Ludwik X, z racji swojego chwiejnego, egocentrycznego i wybuchowego charakteru zwany Kłótliwym. Nie jest to władca, jakiego mogłaby wymarzyć sobie Francja, przyzwyczajona do ciężkiej i pewnej ręki poprzedniego władcy. Ludwik w niczym nie przypomina swojego ojca, a główną sprawą, która zaprząta jego umysł nie jest jego królestwo, a urażona duma z powodu zdrady jego małżonki Małgorzaty.

Francja rządzą praktycznie Karol de Valois i Enguerrand de Marigny, którzy są wzajemnymi wrogami. Wykorzystują oni fakt, że marionetkowy król najbardziej na świecie pragnie unieważnić małżeństwo z Małgorzatą Burgundzką i pojąć za żonę Klemencje Węgierską. Wokół tych dworskich rozgrywek toczy się właśnie akcja „Zamordowanej królowej”. Wszak każdy pragnie dzierżyć w ręce władzę i upłynnia granicę pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy tym, co istotne dla Francji, a własną korzyścią.

Maurice Druon jak zwykle nie tylko doskonale oddaje tło historyczne, ale pięknie nakreśla tło obyczajowe, pokazuje świat bankierów, drobnej szlachty, także na tle panującego w tym czasie głodu.
Bohaterowie „Zamordowanej królowej” nie są papierowi, Druon potrafi nakreślić jasne, wyraziste sylwetki, które na długo zapadają w pamięć. Miło również było poznać losy drugoplanowych postaci, takich na przyklad jak Guccio Lombardi.

Czuję się więcej niż usatysfakcjonowa, Maurice Druon ma fantastyczne pióro, dzięki któremu opowieść historyczna zmienia się w fascynujacą książkę sensacyjno-przygodową, którą czyta się prawie na bezdechu.

poniedziałek, 29 kwietnia 2013

"Prawo mężczyzn" Maurice Druon


Nareszcie książka, której fabuła wciągnęła mnie od początku do końca! Czy ja już mówiłam, że lubię czytać książki o Francji? A czy mówiłam, że lubię Druona? No to źle mówiłam - ja go uwielbiam! Jak nikt potrafi podkręcać atmosferę z rozdziału na rozdział, opisywać kilka wątków jednocześnie nie nużąc, nie gmatwając, nie przekombinowując. Cykl "Królowie przeklęci" jest po prostu ideałem książek historycznych - mnóstwo faktów okraszonych dobrą narracją i ciekawymi opisami przekroju społeczeństwa.

W czwartym już tomie cyklu, po śmierci króla Ludwika X, panującego kilkanaście zaledwie miesięcy, tron po raz pierwszy od czasów monarchii pozostaje pusty. Król bowiem nie pozostawił jeszcze potomka rodzaju męskiego (jeszcze, ponieważ jego żona jest w ciąży), a córka z pierwszego małżeństwa w oczach szlachty uchodzi za dziecko z nieprawego łoża. Cóż więc czynić? Głowią się nad tym liczni możni Francji. Każdy chce władzy dla siebie. Najbardziej zagorzałą walkę toczą jednak trzej najwięksi konkurenci: Filip de Poitiers i Karol de la Marche - bracia zmarłego króla oraz ich wuj, najbliższy współpracownik Ludwika X (i winowajca wszystkich jego błędnych decyzji) Karol de Valois.

Ciąg dalszy TUTAJ :)

"Trucizna królewska" Maurice Druon


Trzeci tom "Królów przeklętych", trzecie pełne emocji spotkanie z historią Francji. Tym razem M. Druon ukazuje nam burzliwe czasy panowania Ludwika Kłótliwego, wnuka Ludwika Świętego i zupełne jego przeciwieństwo. Władca dokonał najważniejszego - ożenił się z nową wybranką serca, Klemencją Węgierską, bratanicą prawej ręki króla - Karola de Valois (Walezjusza w innych wydaniach powieści). Kobieta to cudnej urody, do tego skromna, bogobojna, a przy tym ma ogromny wpływ na swego męża. Nie czyni to jednak sytuacji politycznej Francji lepszą czy mądrzejszą (gdyż król niewiele ma do powiedzenia w tej kwestii). Na dodatek konklawe nadal nie wybrało papieża, głód i nieurodzaje dalej szerzą się w kraju, a sprzymierzeńcy Ludwika X toczą spory z przeciwnikami o własności ziemskie, o przychylność władcy. O kraju nie myśli nikt. A ten staje na skraju kryzysu, trwogi i buntów.

Prócz wątku królewskiego poznajemy także dalsze losy młodego Włocha z lombardzkiej rodziny Tolomeich -  Guccia. Losy nieszczęśliwie miłosne, gdyż młodzieniec serce swe oddał szlachciance Marii de Cressay. Ona odwzajemniła jego uczucia, niestety rodzina nie uznała ich uczuć za przystające do rodu szlacheckiego i robiła wszystko, by przeszkodzić młodym w dalszych umizgach. Nie było to jednak takie proste, gdyż Cressay'owie  zaciągnęli potężny dług w lombardzie Tolomeich. I jak tu wyjść z twarzą i nie uniknąć skandalu obyczajowego...? 

ciąg dalszy TUTAJ :)

"Zamordowana królowa" Maurice Druon


Lubicie Francję? Tak? A więc to książka wprost wymarzona, aby pogłębić to uczucie. Intryga za intrygą, egoizm, który wygląda zza każdego rogu komnaty, blichtr, władza, manipulacje i kombinacje. Oj , dzieje się tu tyle, że nie sposób wszystkiego opisać... Ale spróbuję choć odrobinę uchylić rąbka.

Jak wiadomo z pierwszego tomu (kto nie czytał niech szybko to nadrobi i nie czyta już dalej moich notatek), Król z Żelaza posyła na stos ostatnich Templariuszy, za co zostaje obłożony klątwą. On i trzynaście pokoleń jego rodziny. Rzeczywiście, wszystko zaczyna się spełniać. Król umiera, na tronie zaś zasiada najstarszy syn - Ludwik Kłótliwy. 

ciąg dalszy TUTAJ :)

"Król z żelaza" Maurice Druon

Nie od dziś wiadomo, że książki historyczne bardzo lubię. Jeśli jeszcze dorzucić do tego tematykę francuską - na ślepo mogę brać i nie pytać czy dobre - mnie na pewno się spodoba. I tak myślałam do tej pory. Niestety  "Król z żelaza" bardzo zmienił moje postrzeganie literatury historycznej. Dlaczego? O tym w dalszej części recenzji. Zacznijmy od krótkiego streszczenia treści. 

Jest rok 1314 - czasy panowania Filipa Pięknego, wnuka Ludwika Świętego. Czasy panowania króla, który tylko z fizjonomii przypominał pięknego człowieka. Rządził tak twardą ręką i sprawował tak absolutną władzę, że nazwano go już za życia 'Królem z żelaza'. Filip nie znosił, gdy ktoś posiadał większe wpływy od niego. Nie akceptował także wszelkich form sprzeciwu. Na dodatek trudne lata, słabe plony i długie wojny opróżniły królewski skarbiec. Cóż było robić? Należało szukać rozwiązań. Król postanowił pozbyć się zakonu Templariuszy, którzy tonęli z złocie, a jednocześnie rządzili się swoimi prawami i za nic mieli rządy monarchy. By zniszczyć zakon słynny z wypraw krzyżowych, postanowił przenieść Stolicę Piotrową (wraz z papieżem oczywiście) do Awinion. Gdy już wybrał swojego papieża, a także arcybiskupa Siens (dawnej archidiecezji paryskiej), oskarżył Templariuszy o wiarołomstwo i doprowadził ich na stos. 

Ciąg dalszy TUTAJ :)

Z życzeniami do Terry'ego Pratchetta

W dniu wczorajszym, 28 kwietnia 2013 roku swój Jubileusz 65 urodzin obchodził Terry Pratchett. Na całym świecie zapewne świętowano jego urodziny, nie może więc także zabraknąć życzeń od polskich czytelników :) 

tak więc życzymy Panu Terry'emu kolejnych sześćdziesięciu lat obfitych w dalsze fantastyczne pomysły, dzięki którym my, czytelnicy, możemy choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości i popłynąć wraz z bohaterami książek w nieznany świat przygód. A poza tym tradycyjnie: zdrówka, szczęścia i spełnienia marzeń... może nie wszystkich naraz, ale tych kilku dziennie :)

W prezencie, w angielskim stylu, coś dla ciała, coś dla ducha:


A oto jak inni świętowali urodziny Jubilata:


I na deser bajeczka :) 

Śmierć i jego terminator

Terry Pratchett
Mort (Mort)
tłum. Piotr W. Cholewa
Prószyński i S-ka, 1996

Nawet Śmierć potrzebuje czasem urlopu. Zwłaszcza że słyszał o przyjemnościach spędzania wolnego czasu, czy to na łowieniu ryb, czy podczas tańca, czy nawet upijając się ze smutku z przygodnym barmanem jako obiektem do zwierzeń. Nic dziwnego, że i główny strażnik klepsydr Świata Dysku zapragnął poznać, ile dobrego wyniesie ze spędzenia czasu na czymś innym niż machanie kosą. Aby sobie jednak na to pozwolić, musi zatrudnić kogoś, kto go zastąpi – najmuje więc terminatora, który po krótkim przeszkoleniu podejmuje rolę zastępcy Śmierci.
Mort jest wiejskim nieudacznikiem, niezgrabnym, długonogim nastolatkiem, który niepokoi rodziców swoją nieporadnością. Uznają, że najlepiej oddać go do terminu. Tyle że nikt go nie chce. Oprócz Śmierci. Mistrz i uczeń zaskakująco dobrze się dogadują. Do czasu, gdy okazuje się, że Mort, otrzymawszy standardowe zadanie oddzielenia duszy od ciała, zlitował się nad młodością i urodą księżniczki ocalając jej życie. I tym samym zachwiał osnową istnienia. Konieczne staje się podjęcie działań zmierzających do ratowania świata przed groźnymi konsekwencjami samowoli Morta. To element klasycznej baśni o uczniu czarnoksiężnika. Młody terminator uczy się pilnie, przejmując nawet sposób zachowania od mistrza, ale lekkomyślnie nie umie przewidzieć konsekwencji swoich czynów. Jest jednak na tyle odpowiedzialny, by spróbować naprawić to, co zepsuł.


Więcej na blogu.

niedziela, 28 kwietnia 2013

Babcia Weatherwax po raz pierwszy

Terry Pratchett
Równoumagicznienie (Equal Rites)
tłum. Piotr W. Cholewa
Prószyński i S-ka, 2003

Wiadomo, że na Niewidocznym Uniwersytecie mogą studiować wyłącznie mężczyźni. Taka jest tradycja. Po prostu. Problem pojawia się, gdy na skutek pośpiechu czy pomyłki spadkobiercą laski umierającego maga zostaje dziewczynka. Wprawdzie ósma córka ósmego syna, ale jednak dziewczynka. Przeciwni jej magicznej edukacji są początkowo wszyscy, nawet babcia Weatherwax, która usiłuje skierować drzemiącą w Eskarinie moc na zioła i głowologię, charakterystyczne w działalności wielu czarownic, a Babci w szczególności. Przychodzi jednak moment, że nawet ta doświadczona czarownica musi przyznać, że potrzeba tu innego nauczyciela, więc wyrusza z Esk i jej laską do Ankh-Morpork.
W Równoumagicznieniu pierwszy raz spotykamy wiedźmy, moje ulubione bohaterki Świata Dysku. Najlepiej scharakteryzowana jest oczywiście Babcia Weatherwax, jeden (jedna?) z trzech filarów wśród czarownic. Początek jej drogi z Ramtopów do wielkich wydarzeń w Ankh-Morpork nie jest łatwy. Jak każdy krok w nieznane i ten musi Babcia okupić sporą dawką samozaparcia, przełamać własne wątpliwości i obawy i wykorzystać znajomość ludzkiej psychiki, aby przedrzeć się tam, gdzie tradycja nie pozwala, przez sztywne i bezmyślne jej przestrzeganie. A potencjał niewątpliwie posiada. 

Więcej na blogu.

sobota, 27 kwietnia 2013

Magia w świecie Dysku

Terry Pratchett
 
Kolor magii  
(The Colour Of Magic)
 
Blask fantastyczny 
(The Light Fantastic)
 
tłum. Piotr W. Cholewa
Prószyński i S-ka, 2002

 
 
Już od pewnego czasu nosiłam się z zamiarem powrotu do pratchettowego Świata Dysku. I dobrze, bo okazało się, że z pierwszych tomów mało pamiętam. A pamiętać warto, bo seria jest fantastyczna. Nie tylko z racji przynależności gatunkowej, ale i ze względu na ogólnie wysoką klasę powieści Pratchetta.
Dwie pierwsze części cyklu najlepiej czytać ciągiem, bo dotyczą jednej akcji, prowadzonej przez te same główne postacie. Już w Kolorze magii poznajemy bohaterów, którzy będą się pojawiać w kolejnych tomach, przede wszystkim maga-nieudacznika Rincewinda, turystę Dwukwiata, przypominającego utrwalających wszystko na zdjęciach Japończyków, i jego podróżny kufer, zwany Bagażem. Przewijają się też magowie, bogowie i stwórcy, trolle i bohaterowie, jak również Śmierć i Patrycjusz. Zaraz na początku Rincewind i Dwukwiat zostają związani ze sobą przez Los i Patrycjusza, wielokrotnie wpadają w tarapaty zdawałoby się bez wyjścia, co jest doskonałą okazją do pokazania różnych smaczków dyskowego świata, krańcowych niebezpieczeństw, ingerencji bogów, zarówno wielkich jak i tych pomniejszych, irytacji bohaterów, którym się wydaje, że wiele znaczą, jak i pomocy barbarzyńców i trolli, którym przepowiedziano nadejście Rincewinda. Jeszcze nie wszystko jest tak bogate w szczegóły, jak w późniejszych częściach, ale już widać ogólny, dobrze przemyślany zarys specyficznego świata dysku.
 

Więcej na blogu.

piątek, 26 kwietnia 2013

Henry James - "Portret damy"


„Portret damy” Henry’ego Jamesa czytałam powoli, kilkadziesiąt stron dziennie. Starczyło mi tej książki na dwa tygodnie, bo książka liczy 655 stron. Wnikliwa analiza postaci Isabel Archer wymaga skupienia, ale to klimat powieści i doskonała intryga powodowały, że miałam ochotę zostać z bohaterami powieści jak najdłużej i smakować ją powoli. Nie ukrywam, że momentami przeklinałam w duchu moją dobrą pamięć, która podpowiadała mi ciąg dalszy wydarzeń,  przywołując obrazy z bardzo dobrej ekranizacji tej książki, z Nicole Kidman w roli głównej.

„Portret damy” to powieść napisana z rozmachem, poruszająca wiele spraw, oprócz roli kobiety w ówczesnym społeczeństwie, na przykład kwestię dysponowania przez rodzica życiem swojego dziecka, które ma obowiązek spełniania jego życzeń i żyć według jego woli. To także obraz, w którym autor porównuje młodą Amerykę i starą Europę oraz ich społeczeństwa, ciekawa panorama wiktoriańskich czasów. Mnie jednak najbardziej zaintrygowała osoba głównej bohaterki.

Henry James opowiada historię Isabel Archer w ten sposób, że możemy śledzić jej najdrobniejsze poczynania, wnikać w jej myśli, niemal oddychać powietrzem, którym i ona oddychała. Zwraca nam przy tym taktownie uwagę na istotne szczegóły jej charakteru i wspomina mimochodem, że wszystko zmierza do tragedii. Ta młoda, piękna i niezwykle inteligentna Amerykanka przyjeżdża do Anglii na zaproszenie ciotki po śmierci swojego ojca. Jest jak kolorowy, egzotyczny ptak, który dusi się w złotej klatce konwenansów. O jej niezwykłości przekonani są nie tylko wszyscy wokół, ale i ona sama.  Isabel jest kobietą wrażliwą, subtelną, kującą swój charakter na podobieństwo książkowych ideałów, z którymi się w swoim życiu zetknęła. Ważny jest dla niej wizerunek i wewnętrzna dyscyplina. Marzy o wolności, o wyjście poza ramy ówczesnych zapatrywań na rolę kobiety, pragnie poznać świat i siebie. Chce też czynić wszystko bezinteresownie. Głodna jest wiedzy, literatury i sztuki i to właśnie w takim lustrze lubi najbardziej się przeglądać. Ba! Ona pragnie, aby jej życie było klejnotem, kolejnym rozdziałem życia świata, misternym bibelotem, którym wielu będzie się zachwycać. Mężczyźni, którzy ją kochają, wydają się jej nie tyle nieciekawi, co niepasujący do jej życiowego planu, toteż łamie serca, jedno po drugim.  Niespodziewany spadek, który jest także ukrytym planem gry jej kuzyna, przeraża ją pierwotnie, ale później uświadamia, że nareszcie może spełnić się jej marzenie, aby sama kierować swoim losem i dowiedzieć się o ludzkich sprawach czegoś więcej. Mając w swoich rękach wszystko, nieświadomie zamyka się w klatce, chociaż sama uważa, że tego nie czyni, bo przecież to ona ma kartę przetargową – pieniądze, i poślubia Gilberta Osmonda bezinteresownie. Nie widzi, że jej małżeństwo jest jedną, wielką intrygą, a dramat rozgrywa się tuż przed jej nosem.
Henry James kieruje powieścią tak, że od samego początku stajemy za Isabel, podziwiamy jej błyskotliwy umysł, współczujemy jej w tragicznych momentach i żałujemy nawet w chwilach, kiedy są one efektem jej własnych wyborów. Jej zachowanie wobec Caspara Goodwooda na końcu powieści wprawiło mnie początkowo w osłupienie, ale później zrozumiałam dlaczego tak postąpiła.
Sama złapałam się w tą pułapkę osądów.

„Portret damy” jest książką, która w piękny, bardzo szczegółowy sposób traktuje o emocjach, wielkich uczuciach, ale bez śladu cielesności. To opowieść o niezwykłej kobiecie, którą niby poznajemy w najdrobniejszych detalach, od środka i na zewnątrz, ale która ciągle potrafi nas zaskoczyć i zostawić nas na końcu książki w zawieszeniu. Wspaniała literatura.


czwartek, 25 kwietnia 2013

Biografie i bibliografie majowych Jubilatów

Niewątpliwie wielkimi krokami zbliża się mój ukochany miesiąc - maj (jak ten czas szybko leci...) :) w związku z tym już dziś zamieszczam biografie i bibliografie wszystkich majowych Jubilatów, abyście mogli zastanowić się i wybrać choćby jednego z nich. 

W tym miesiącu nie mamy na liście żadnego poety ani też żadnego dramatopisarza. Są za to pisarze sensacyjni, romantyczni, starsi i młodsi, żyjący i ci, których już dawno wśród nas nie ma - pozostała po nich tylko dobra literatura. Zapraszam do  zabawy z Jubileuszowymi lekturami w maju  :)

JOHN CONNOLLY - biografia i bibliografia


John Connolly urodził się 31 maja 1968 r. w Dublinie – irlandzki pisarz, powieściopisarz i autor opowiadań, znany przede wszystkim z serii powieści, których głównym bohaterem jest były policjant i prywatny detektyw Charlie Parker.

Już pierwsza powieść Conolly’ego zatytułowana "Wszystko Martwe" spotkała się z dobrym przyjęciem krytyków literackich. Detektyw Charlie Parker, którego żona i córeczka zostały zamordowane przez seryjnego mordercę, prowadzi prywatną krucjatę przeciwko brutalnym przestępcom i seryjnym mordercom. W swoich działaniach Parker niejednokrotnie lawiruje na granicy prawa i nie stroni przed okrucieństwem wobec ludzi czyniących zło.

Oprócz powieści "Wszystko Martwe" detektyw-mściciel jest bohaterem kolejnych książek serii: "Czarny Anioł", "Źli Ludzie", "Kraina Cieni", "Niespokojni".


BIBLIOGRAFIA:

1. Seria Charlie Parker
  1a. Wszystko martwe (1999)
  1b. Kraina cieni (2000)
  1c. Morderczy gatunek (2001)
  1d. Biała droga (2002)
  1e. Czarny Anioł (2005)
  1f. Niespokojni (2007)
2. Źli ludzie (2003)
3. Nokturny (2004) - zbiór opowiadań
4. Księga rzeczy utraconych (2006)
5. Wrota (2009)

6. Niebezpieczne kobiety (2005) - antologia

IAN FLEMING - biografia i bibliografia


Ian Fleming urodził się 28 maja 1908 roku w zamożnej dzielnicy Mayfair, w Londynie jako dziecko Valentine Fleming i Evelyn St. Croix Fleming. Jego starszy brat, Peter Fleming, był popularnym autorem książek podróżniczych. Ian kształcił się w elitarnym Eton College, a następnie w Sandhurst, równie elitarnej akademii wojskowej. Następnie uczył się niemieckiego w Kitzbühel w Austrii, a później studiował na Uniwersytecie Monachijskim. Już wtedy najprawdopodobniej był związany z brytyjskim wywiadem wojskowym.

Po ukończeniu edukacji zaczął pracować jako dziennikarz agencji Reuters, a potem jako broker giełdowy w firmie Rowe and Pitman, w Londynie.
W 1939 r., w przededniu II wojny światowej, został powołany przez admirała Johna Godfreya, szefa British Department of Naval Intelligence, na adiutanta. W służbie tej zasłynął jako twórca idei operacji Ruthless, nigdy ostatecznie nie zrealizowanej, której zadaniem było zdobycie enigmy stosowanej przez Kriegsmarine. Na kartach sensacyjnej książki autorstwa Anthony Mastersa (The Man Who Was M: The Life of Charles Henry Maxwell Knight) Fleming występuje też jako główny organizator akcji ucieczki Rudolfa Hessa z Niemiec, w 1941 r. - jego rzekomy udział w tej akcji jest jednak prawdopodobnie tylko fikcją literacką.

Osobiste doświadczenie z pracy w wywiadzie wojskowym stało się kanwą wielu powieści szpiegowskich pisanych przez Fleminga. Pierwsza powieść z udziałem Jamesa Bonda, "Casino Royale", została wydana w 1953 r. Uważa się dość powszechnie, że główna postać kobieca z "Casino Royale" była zainspirowana przez agentkę Krystynę Skarbek, pracującą dla SOE. Fleming napisał łącznie 12 powieści i 9 opowiadań z Jamesem Bondem, agentem 007, w roli głównej. Oprócz tego napisał też bardzo poczytną powieść dla dzieci "Chitty Chitty Bang Bang".

Dochód z tych wszystkich książek umożliwił Flemingowi przejście pod koniec lat 50. na dostatnią emeryturę, którą spędził w swojej willi na Jamajce.
W trakcie ekranizacji serii filmów z James Bondem, która zaczęła się w 1962 r., Fleming zaproponował swojemu kuzynowi, aktorowi Christopherowi Lee, rolę "czarnego charakteru", Dr. Juliusa No. Aktor ten był też brany pod uwagę przy obsadzaniu roli samego Bonda.

Ian Fleming był także cenionym bibliofilem. Jego hobby było gromadzenie rękopisów i pierwszych wydań książek, które "w jakiś sposób zmieniły losy zachodniej cywilizacji". Posiadał on m.in. w swoich zbiorach pierwsze wydanie "Mein Kampf" Hitlera i rękopis Karola Darwina "O pochodzeniu gatunków". Jego zbiory zostały podarowane przez rodzinę dla "Lilly Library", znajdującej się na Uniwersytecie Indiana.

W 1964 r., u szczytu powodzenia, Ian Fleming zmarł na zawał serca, w wieku 56 lat, w Canterbury, w Anglii. Jego grób znajduje się w rodzinnej wsi jego żony, Ann Geraldine Mary Fleming (1913–1981), Sevenhampton niedaleko Swindon.


BIBLIOGRAFIA:

Seria o agencie Jamesie Bondzie:
1. Casino Royale (1953)
2. Żyj i pozwól umrzeć (1954)
3. Moonraker (1955)
4. Diamenty są wieczne (1956)
5. Pozdrowienia z Rosji (1957)
6. Doktor No (1958),
7. Goldfinger (1959)
8. Tylko dla twoich oczu (1960)
9. Operacja Piorun (1961)
10. Szpieg, który mnie kochał (1962)
11. W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości (1963)
12. Żyje się tylko dwa razy (1964)
13. Człowiek ze złotym pistoletem (1965)
14. Ośmiornica (1966)
15. Ryzyko (zbiór nowel)

HELENA MNISZKÓWNA - biografia i bibliografia


Urodziła się 24 maja 1878 albo 4 lutego 1880 r.(ta data została podana na płycie nagrobnej) w rodzinie ziemiańskiej na Wołyniu jako Helena Mniszek-Tchórznicka. Kształciła się w domu, znała świetnie cztery języki. W 1899 r. wyszła za mąż – za Władysława Chyżyńskiego, z którym zamieszkała w majątku Platerów na Litwie. Została wdową zaledwie po kilku latach małżeństwa; z dwiema córkami wróciła do rodzinnych Sabni, położonych niedaleko Sokołowa Podlaskiego, i zajęła się pisaniem powieści.

Dzięki wsparciu Bolesława Prusa (przyjaciela stryja Mniszkówny), który stał się pierwszym recenzentem rękopisu „Trędowatej”, oraz finansowej pomocy ojca pisarki książka ukazała się w 1909 r. Choć zebrała krytyczne recenzje, powieść opowiadająca o miłości guwernantki Stefci Rudeckiej i arystokraty Waldemara Michorowskiego zyskała ogromną popularność. Do 1938 r. miała przynajmniej 15 wznowień, została też wielokrotnie przeniesiona na ekran, m.in. przez Jerzego Hoffmana w 1976 r.

W 1910 r. Helena Mniszkówna ponownie wyszła za mąż, za Antoniego Rawicz-Radomyskiego. Początkowo mieszkała wraz z mężem w Rogalach pod Łukowem, tam urodziła bliźniaczki, później razem z rodziną przeniosła się do majątku Kuchary koło Drobina. Choć Radomyski zmarł w 1931 r., pisarka została w tej posiadłości do 1939 r. Gdy Niemcy nakazali jej opuścić dom, wróciła do Sabni.

Na dorobek literacki Heleny Mniszkówny składa się kilkanaście powieści, m.in. „Ordynat Michorowski” (1910), „Panicz” (1912), „Pustelnik” (1919), „Verte” (1921), „Dziedzictwo” (1927), „Magnesy serc” (1930).W 1993 r. wydano po raz pierwszy powieść „Słońce” – na podstawie zrekonstruowanego rękopisu (krążyła legenda, że pisarka kazała się z nim pochować).

Helena Mniszkówna zmarła 18 marca 1943 roku, spoczęła na rodzinnym cmentarzu w Zembrowie.

BIBLIOGRAFIA:

1. Trędowata (1909)
2. Ordynat Michorowski (1910)
3. Zaszumiały Pióra (1911)
4. Panicz, T.1-2 (1912)
5. Książęta boru (1912)
6. Prymicja (nowela) (1912)
7. Gehenna (1914)
8. Czciciele szatana (1918)
9. Verte (1912/20)
10. Pluton i Persefona. Baśń fantastyczna na tle mitologicznym (1919)
11. Pustelnik (1919)
12. Prawa ludzi (1922)
13. Sfinks (1922)
14. Królowa Gizella (1925)
15. Dziedzictwo (1927)
16. Z ziemi łez i krwi (1927)
17. Kwiat magnolii (1928)
18. Powojenni (1929)
19. Magnesy serc (1930)
20. Smak miłości (1938/39)
21. Słońce (1993)

JOSEPH HELLER - biografia i bibliografia

Joseph Heller urodził się 1 maja 1923 roku na Brooklynie (dzielnica Nowego Jorku), a dokładnie Coney Island. Podczas drugiej wojny światowej służył w lotnictwie stacjonując w Afryce i we Włoszech. W latach 1948-1950 studiował i zaczął pisać nowele. Pracował także jako wykładowca języka angielskiego oraz pisywał do magazynów Time, Look i McCall's.
W 1953 rozpoczął prace nad słynnym "Paragrafem 22" (początkowo miał on nosić tytuł Paragraf 18). Ta groteskowa powieść ukazała się w 1961 zdobywając ogromną popularność. Napisał też kilka innych książek, jednak nie zostały one tak dobrze odebrane jak Paragraf. Heller jest też autorem wielu nowel i artykułów.
W autobiograficznej książce "Nie ma się z czego śmiać" opisał historię swojej choroby - cierpiał na zespół Guillaina-Barrégo.


BIBLIOGRAFIA:

1. (1961) Paragraf 22
2. (1974) Coś się stało
3. (1979) Gold jak złoto
4. (1984) Bóg wie
5. (1988) Namaluj to
6. (1994) Ostatni rozdział, czyli Paragraf 22 bis
7.(1998) Teraz i wtedy: Od Coney Island do "Paragrafu 22"
8. (2000) Portret artysty
9. (2003) Paragraf 23

Antologie:
1. (1986) Nic śmiesznego
2. (1994) Playboy: opowiadania

GASTON LEROUX - biografia i bibliografia


Gaston Leroux urodził się 6 maja 1868 roku w Paryżu.. Był synem zamożnego kupca Pierwsze lata życia spędził w Normandii, w położonym blisko kanału La Manche , miasteczku - St. Valeryen - Caux, gdzie jego rodzina prowadziła interesy związane z przemysłem stoczniowym. Już w szkole podstawowej, a później w gimnazjum ujawniły się jego literackie talenty w postaci wierszy. Gdy ukończył szkołę średnią, wysłano go na studia prawa do Paryża. Wciąż żywo zainteresowany literaturą, zaczął pisywać i publikować drobne opowiadania w lokalnych gazetach. W 1889 zmarł jego ojciec, zostawiając mu w spadku około milion franków. Hazard, niewłaściwe interesy oraz próżniacze życie pozwoliły Gastonowi uporać się zaledwie w pół roku z rodzinną fortuną. Kiedy skończyły się pieniądze związał się z dziennikiem "L'Echo de Paris", dla którego pisywał reportaże i recenzje teatralne. Bardzo dużo podróżował, przemierzył całą Europę, był w Azji oraz w Afryce. Niejednokrotnie w swojej pracy posługiwał się fałszywą tożsamością, aby lepiej poznać omawiany temat. 

Jego książka "Tajemnica żółtego pokoju" opublikowana w 1907 roku była pierwszą, która przyniosła mu uznanie. Wcześniej publikował również powieści jednak traktowano je drugorzędnie jako dodatek do pracy dziennikarza. W powieści tej opisał morderstwo popełnione w zamkniętym, odizolowanym pokoju. Tę zagadkę rozwiązał detektyw Joseph Rouletabille. Ta postać pojawiła się siedmiokrotnie w kolejnych powieściach kryminalnych. Mistrzami literackimi Gastona byli Edgar Allan Poe, Artur Conan Doyle oraz wielcy pisarze francuscy: Dumas, Hugo i Stendhal. W 1908 roku przeniósł się do Nicei. Mimo pociągu do hazardu żył dostatnio, gdyż jego książki sprzedawały się doskonale. Zawsze wywiązywał się na czas z licznych kontraktów. 

W 1919 roku założył wytwórnię filmową Cineromans. W kręconych tam filmach na podstawie książek Gastona grała jego córka, Madeleine. 

Jego najsłynniejsze dzieło "Upiór w operze" opublikowano w 1911 roku. Inspiracją do stworzenia tej książki była wizyta autora w gmachu Opery Paryskiej, zwłaszcza w jej podziemnej części. Przypomniał sobie też o nieszczęśliwym wypadku jaki wydarzył się w operze w 1896, kiedy to ogromny żyrandol spadł w czasie przedstawienia wprost na głowy publiczności. Powieść doczekała się licznych wydań oraz ekranizacji. Pierwszy raz przeniesiono ją na ekran w 1927 roku - Gaston, na krótko przed śmiercią, obejrzał filmową wersję swego dzieła. W tym samym roku zmarł w wieku 59 lat wskutek komplikacji, jakie wywiązały się po operacji. Pochowano go w Nicei. 


BIBLIOGRAFIA:

2. (1908) Perfumy Czarnej Damy: Nadzwyczajne przygody reportera Józefa Rouletabille'a
3. (1909) Przeklęty fotel
4. (1910) Upiór opery
5. (1912) Małżonka słońca
6. (1914) Dziwne przygody miłosne Rouletabilla
8. (1917) Rouletabille w zakładach Kruppa
9. Cykl Przygody Karola Herberta de Renicha
   9a. (1920) Anioły Morza
   9b. (1920) Kapitan Hyx
   9c. (1920) Zatopione skarby
11. (1924) W laboratorium zniszczenia: Z przygód słynnego reportera Rouletabille'a
12. (1927) Mister Flow 
13. W szponach meduzy

STANISŁAW GRZESIUK - biografia i bibliografia


Stanisław Grzesiuk urodził się 6 maja 1918 w Małkowie koło Chełma – polski pisarz, pieśniarz (zwany również bardem z Czerniakowa), z zawodu elektromechanik.

Jego ojciec był z zawodu ślusarzem, pracował w fabryce parowozów. Matka pochodziła nie zarabiała, pracowała zajmując się domem. Od 1920 kiedy jego rodzice przenieśli się do Warszawy, do 1940 był mieszkańcem stołecznego Czerniakowa, dzielnicy zamieszkiwanej przez warszawską biedotę.
Po wybuchu wojny nadal mieszkał w Warszawie. Zaangażował się w walkę z niemieckim okupantem, działając w nowo powstałych polskich podziemnych siłach zbrojnych. Poszukiwany przez Gestapo za posiadanie broni. Aresztowany i wysłany na roboty przymusowe do Niemiec, w okolice Koblencji, następnie zesłany do obozu koncentracyjnego w Dachau za pobicie gospodarza niemieckiego i ucieczkę z jego gospodarstwa.

Po kilkumiesięcznym pobycie w Dachau (4 kwietnia-16 sierpnia 1940) przeniesiono go do Mauthausen-Gusen, gdzie przebywał do 5 maja 1945, tj. do momentu wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie. Przebywał w „starym obozie” Mauthausen, a od 1941 został przeniesiony do nowego „Gusen I”.
9 lipca 1945 wrócił do kraju. W 1946 ożenił się, miał dwoje dzieci – córkę Ewę i syna Marka. Od 1947 chorował na gruźlicę płuc, będącą konsekwencją pobytu w obozach. Przeszedł dwie operacje. Zmarł w 1963 na tę chorobę.

Po wojnie Grzesiuk rozpoczął karierę pisarską. Znajomi skłonili go, aby opisał swoje barwne przeżycia, o których często im opowiadał. W 1958 zadebiutował powieścią "Pięć lat kacetu", w której opisał swój pięcioletni pobyt w obozach koncentracyjnych. Barwny, choć prosty język, wartka akcja i wszechobecny humor, jakim jest przesycona ta książka, uczyniły go sławnym.

Kolejna autobiograficzna powieść "Boso, ale w ostrogach" (1961) przenosi czytelnika do przedwojennego Czerniakowa, dzielnicy warszawskiej biedoty, w której autor dorastał. Grzesiuk ponownie zapisał barwne opowieści z sugestywnie odmalowanym klimatem warszawskich „szemranych” dzielnic, opisem warunków życia w jakich dorastał oraz humorem. Powieść ta została zaadaptowana przez Barbarę Borys-Damięcką pod tytułem „Ballada czerniakowska” i wystawiona jako spektakl teatralny w reżyserii Tadeusza Wiśniewskiego.Trzecia książka, wydana dopiero w rok po śmierci pisarza "Na marginesie życia", jest relacją jego zmagań z gruźlicą w obliczu śmierci. Ale nawet wtedy Stanisław Grzesiuk jest sobą. Twardy, pełen przewrotnego humoru żyje, dopóki może.

Oprócz pisarstwa parał się też popularyzowaniem przedwojennego folkloru stolicy i gwary warszawskiej, wykonywał uliczne pieśni warszawskie. Grywał na bandżoli i mandolinie. Do najpopularniejszych piosenek przezeń wykonywanych należą: Czarna Mańka, Siekiera, motyka, Bujaj się Fela, Bal na Gnojnej, Ballada o Felku Zdankiewiczu, Komu dzwonią, "U cioci na imieninach" oraz "Nie masz cwaniaka nad warszawiaka". 

W 2004 nakręcony został film dokumentalny „Grzesiuk, chłopak z ferajny” (scenariusz Alex Kłoś, reżyseria Mateusz Szlachtycz).

Stanisław Grzesiuk zmarł 21 stycznia 1963 roku
[źródło]

BIBLIOGRAFIA:

1. (1958) Pięć lat kacetu
2. (1961) Boso, ale w ostrogach
3. (1964) Na marginesie życia
4. (1963) Za drutami (antologia)

JOANNA SZCZEPKOWSKA - biografia i bibliografia


Joanna Szczepkowska, polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, pisarka i felietonistka, pedagog; w 2010 prezes Związku Artystów Scen Polskich. Jest córką Andrzeja Szczepkowskiego i wnuczką Jana Parandowskiego. Zadebiutowała jeszcze w czasie studiów w spektaklu "Trzy siostry" w Teatrze Telewizji. W 1975 ukończyła studia w PWST w Warszawie i zagrała w filmie "Con amore" (reż. Jan Batory). Za tę rolę dostała w 1976 nagrodę za najciekawszy debiut.

28 października 1989 w Dzienniku Telewizyjnym powiedziała: "Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm."

W 1997 wydała tom wierszy "Miasta do wynajęcia", w tym samym roku napisała też monodram "Goła baba". W 1999 rozpoczęła stałą współpracę z "Wysokimi Obcasami". Felietony powstałe w trakcie tej współpracy ukazały się w formie samodzielnych zbiorów, "Drugie podwórko" (2000) i "Sześć minut przed czasem" (2004). W 2003 wydała zbiór opowiadań "Fragmenty z życia lustra".

Postanowieniem z 12 grudnia 2006 r. została przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Udekorowana nim została 3 maja 2007.

BIBLIOGRAFIA (chronologicznie):

Powieści i opowiadania:
1. (2000) Drugie podwórko (zbiór felietonów)
2. (2004) Fragmenty z życia lustra (powieść)
3. (2004) Sześć minut przed czasem (zbiór felietonów)
4. (2006) Jak wyprostować koło (zbiór felietonów)
5. (2008) Kocham Paula McCartneya (powieść)
6. (2009) 4 czerwca (autobiografia)
7. (2010) Piasek ze szkła (zbiór felietonów)
8. (2011) Zagrać Marię

Poezja:
3. (2010) Dzisiaj nazywam się Charles 

Sztuki i monodramy:
1. (2005) Goła baba (monodram)
2. (2012) ADHD i inne cudowne zjawiska. Wykład nieprzewidywalny (sztuka teatralna)

Antologie:
1. (2006) 9 wigilii
3. (2008) Listy miłosne 
6. (2010) Żebro Adama

środa, 24 kwietnia 2013

Urodziny Maurice'a Druona

Z małym poślizgiem (kłopoty zdrowotne, wybaczcie) pragnę w imieniu wszystkich miłośników twórczości Maurice'a Druona złożyć mu najserdeczniejsze życzenia urodzinowe. W tym roku ten słynny pisarz i polityk francuski obchodziłby 95 rocznicę urodzin. Z tej okazji życzymy przede wszystkim jak największej popularności wśród polskich czytelników oraz wydania pozostałych powieści, które do tej pory nie ukazały się w Polsce. A w prezencie urodzinowym jeden z "symboli" Francji:

A na deser krótki cytat:

Zaprawdę, lata mało zmieniają nasz charakter i żaden wiek nie uwalnia nas od błędów. Włosy bieleją szybciej niż znikają wady.
Maurice Druon "Wilczyca z Francji""

niedziela, 21 kwietnia 2013

"Portret Damy" Henry James


Brnęłam, brnęłam, aż dobrnęłam. Trudności spowodowane były jednak nie tylko tym, że lektura wymaga pewnego skupienia, ale czynnikami obiektywnymi, więc proszę się tym nie sugerować:).

"Portret damy" to historia 19-wiecznej panny z dobrego (amerykańskiego) domu. Motto jej rówieśniczek, brzmiało zapewne "Lataj nisko, Ląduj szybko i lukratywnie" (chodzi oczywiście o zamążpójście), tymczasem Isabel Archer miała to w nosie. Gdy nadarzyła się jej okazja w postaci starej ciotki, która zaproponowała jej zwiedzanie Europy, nie namyślała się długo, odprawiła swojego prawie-narzeczonego i ruszyła w szeroki świat.
Ciag dalszy na moim bliogu:).

piątek, 19 kwietnia 2013

Renata Piątkowska - "Opowiadania z piaskownicy"


"Opowiadania z piaskownicy" to druga część przygód przedszkolaka Tomka i jego najbliższych. Poza nowymi, ciekawymi przygodami książka ta niczym nie odbiega od swej poprzedniczki - jest równie zabawna, świetnie oddaje klimat przedszkola i świata najmłodszych dzieci, a co najważniejsze: ukazuje dzieciom różne możliwości wyjścia z tarapatów. Śmiało można więc mówić o terapeutycznej mocy tej pozycji. 

Dzięki przygodom Tomka dzieci mogą nauczyć się przezwyciężać koszmary senne, jak polubić podróże windą (mimo, że "za ścianą sunął jakiś ogromny wąż"*). Rodzice natomiast dowiadują się, co czują dzieci podczas kupowania nowych butów, co je najbardziej interesuje w supermarketach i gdzie je szukać, gdy się zagubią. Przede wszystkim jednak dla osób starszych najważniejszą rzeczą jest odkrycie, jak ogromną i rozwiniętą fantazję posiada każde dziecko. A to w przepiękny sposób ukazuje autorka opowiadań.

Ciąg dalszy TUTAJ :)

Renata Piątkowska - "Opowiadania dla przedszkolaków"


Tę książkę można podsumować jednym zdaniem i większość czytających tę recenzję będzie wiedziało, o co chodzi: Opowiadania dla przedszkolaków to Mikołajek Sempe i Gościnnego dla najmłodszych.

Opowiadania te przedstawiają życie przedszkolaka - Tomka, który ma wielu kolegów i koleżanek w przedszkolu. Do przedszkola najczęściej prowadzi go mama, jadą razem tramwajem, żegnają się w szatni i każde idzie w swoją stronę. A każdy, kto zna dziecko w wieku czterech lat wie doskonale, ile przygód i fantastycznych historii opowiada taki mały człowieczek po przyjściu z przedszkola. 

Ciąg dalszy TUTAJ :)

Daisy Miller (i 3 inne opowiadania) - Henry James


Żeby zminimalizować swoje narzekania na jakość lektur, należałoby czytać wyłącznie klasykę. Znikłyby gdzieś narzekania, ze tu postaci nie pogłębione, psychologia szwankuje, a dzieje bohaterów wyssane z palca.
Postulat w moim przypadku jest nie do zrealizowania, choćby dlatego, że nie chciałabym być skazana wyłącznie na kryminały w wykonaniu Conan Doyle'a.
Po autorów z klasycznej półeczki jednak sięgam (a będę sięgać pewnie częściej), a jednym z tych, którzy jak dotąd mnie nie zawiedli jest Henry James.

Ciąg dalszy TUTAJ.

poniedziałek, 15 kwietnia 2013

Kolejny podwójny jubileusz :)

Miło mi ogłosić wszem i wobec, iż w dniu dzisiejszym, 15 kwietnia, swe okrągłe jubileusze obchodzą dwaj nietuzinkowi pisarze: Henry James - 170 rocznica urodzin oraz Borys Strugacki, 80 rocznica urodzin. 

Dzieli ich wiele: dwa różne kontynenty, dwa różne wieki, dwa różne gatunki literackie. Ale połączyło jedno - wielka pasja do pisania. I za to pragniemy Jubilatom serdecznie podziękować i w dniu ich urodzin złożyć skromne życzenia, aby ich literatura przez kolejne sto lat była rozchwytywana przez miłośników książek :)

A w prezencie pragniemy przekazać dwa słoniki - na szczęście :)


Dla tych, którzy nie poznali jeszcze twórczości obu panów, mała próbka ich możliwości:
Niewątpliwie nie miała złych zamiarów - ale nie miała również nic innego. Nie wiem, do czego dałoby się ją porównać - do czerwonej róży bez zapachu, do dojrzałej brzoskwini bez smaku. Natura wymagała od niej tylko, żeby była najładniejszą dziewczyną swoich czasów, i warunek ten spełniała co do joty. Lecz gdy o poranku otworzyła już swe cudne, szczere oczy, rozchyliła jasne, różowe usta i upięła bujne, złociste pukle, dzień pod względem osobistych możliwości dobiegł dla niej końca; oto doprowadziła swe sprawy do ładu i mogła zasiąść z założonymi rękami.
Henry James, "Opowiadania Nowojorskie"


sobota, 13 kwietnia 2013

Okrągły jubileusz - 100lecie urodzin Aleksandra Rymkiewicza

W dniu urodzin poety Aleksandra Rymkiewicza, 13 kwietnia pragniemy świętować okrągły Jubileusz - jego setne urodziny! Z tej okazji przydałby się wieeelki bukiet kwiatów. Oto i on:


Ponieważ poezja rzadkim bywa gościem na naszych jubileuszach, postanowiłam przedstawić wszystkim jeden z wierszy Aleksandra Rymkiewicza:

Hymn na cześć pierwszej miłości

W wieku sonetów czułych i wstążek nad czołem,
pierwsza miłości, pięknie ciebie nazywano,
dziś nie wierzący w tamte kobiece anioły,
chmur czy gwiazdozbiorów słysząc huk za ścianą,
leżą przy swych kochankach, a w pustym kieliszku
brzask łzą pierwszą błyska.

A w kinach wieczorami, po mozole we dnie,
sycą małe swe serca wielkich serc tragedią
nie wierzący w anioły kobiece.
Stocz się, z sonetów, jak myśmy stoczyli.
Widzą — rozkosz oplata jej dziewczęce plecy
różą jak żmiją.

I znów nad pustynią serca, gdy idą już z kina
nie wierzący w anioły kobiece,
niebo też odludne, chłodna hen pustynia
i owoc księżyca rozcięty jak mieczem.

Do nich, pierwsza miłości, powróć ozdrowieńcza,
nie wiedząc o tym, oni niezabudek pragną,
które rączka podaje, a serce się zaręcza,
gdy los rozciąga się krzykiem żurawi od bagna.

Obmyj ich dawnym szmerem słowiczych strumieni.
Spójrz — nawet wybrańców losu sława nie pociesza,
w czarną noc z czarnymi sercami zamierza czarna rzesza
po miejskim zagonie z kamienia.

Ty jedna masz tę moc tajemną i wzniosłą
przemiany, jak ów miesiąc, co przez sosny złoci
bujne trawy, i widzisz: oto kwiaty paproci
wśród mozaikowych cieni wyrosły.

I młodzieńcze serce bezbronne jeszcze w jakimś tam tobie
ślubuje spełnić wiekopomne czyny,
o, w śnie lunatycznym nieświadomi i cnoty, i winy!
Poznają je nazbyt prawdziwie i gorzko,
gdy wojna krwawym cierniem ich miasto ozdobi —
i wówczas jakiś żal za utraconym gajem,
na którym księżyc romantyczny słysząc szept przystaje.

Zejdź, spłyń do nich wreszcie z dawnych strof,śliczna , w bieli
to lata marnotrawne były, nie synowie,
niechaj się podźwigną z rozświetlonej pościeli
łuną, a gdy przygasła, ich słowa i noce były już tylko
jak czarnych spraw czarni apostołowie.


Mnie się podoba :)

czwartek, 11 kwietnia 2013

"Czarodzicielstwo" Terry Pratchett


Po raz kolejny wyruszyłam do Świata Dysku, ciekawa, kogo tam spotkam - znajome twarze? A może jakieś nowe postacie? Ha! I jedno i drugie :) Pratchett jak zwykłe błysnął nietuzinkowymi pomysłami... I na tym się niestety skończyło. Ale po kolei. 

Narodził się Czarodziciel - ósmy syn ósmego syna ósmego syna (czy jakoś tak). Od pozostałych magów różni go to, że włada czystą, pierwotną magią, zdolną zniszczyć wszystko, co stanie jej na drodze. I tym, że jego laska żyje i kieruje jego wolą... Światu grozi zagłada. Czarodziciel zaczyna od siedziby zła - Niewidocznego Uniwersytetu. Wkracza, rozpoczyna swe panowanie i pewnie Świat Dysku wkrótce przestanie istnieć. Tylko jedna osoba może go ocalić, a jest nią nasz dobry znajomy nieudacznik - mag Rincewind. To na jego drodze stanie bowiem kapelusz nadrektora, to on otrzyma misję uratowania ludzkości. To on, najbardziej ze wszystkich, absolutnie się do tego nie nadaje! Ale nic to, gdyż pomoc swą zaoferują mu nietuzinkowe postacie - Conena, córka Cohena Barbarzyńcy, Nijel, synek swojej mamusi i (od trzech dni) barbarzyńca, Kreozot, szeryf miasta złodziei i opryszków Al Khali, miłośnik poezji oraz opowiadań o króliczkach, a także nieodłączny towarzysz przygód czarodzieja - kufer. Czy uda im się powstrzymać wojnę między magami? Czy czarodzicielstwo zapanuje nad światem? Czy Rincewind zostanie bohaterem mimo woli, czy też ktoś go w tym wyręczy? Oto zagadki, na które znajdziecie odpowiedź w piątej części "Świata Dysku".

I tu niestety wszystko co dobre zaczyna obumierać śmiercią naturalną. Bardzo ciekawy pomysł nie pociągnął za sobą weny twórczej Pratchetta. Nudnawe i dłużące się opisy, dosyć słabe dialogi, mizerne poczucie humoru. Zupełnie jakbym czytała tanią próbę wzorowania się na tym fantastycznym autorze. Trochę się zawiodłam, nie ukrywam tego. Pomysł był na tyle ciekawy, że nie mogę uwierzyć ,by można było go tak nieciekawie zrealizować. 

Nic więcej już nie napiszę, na pewno większość z was czytała "Czarodzicielstwo" i sama wyrobiła już sobie zdanie o tej książce. Ciekawa jestem waszych wrażeń. Być może tylko ja nie dostrzegam potencjału i poczucia humoru tam zawartego..? Moja ocena to bardzo słabe 4 za pomysł. Realizacja zasługuje na 2.

Świętujmy wszyscy urodziny artysty!

Dziś, 11 kwietnia, pragnę zaprosić was kochani do świętowania 45 urodzin najmłodszego z kwietniowych Jubilatów - Siergieja Łukianienki. Drogi pisarzu, życzymy ci dalszych sukcesów w tworzeniu niezwykłych i pełnych efektów specjalnych światów, dużo weny twórczej, radości z tworzenia i kolejnych 45 lat :)


Dla tych, którzy nie znają jeszcze twórczości naszego Jubilata, krótki fragment jednej z najpopularniejszych jego książek - "Patrolu zmroku":


Jak przystało na prawdziwą, aktywną wiedźmę, w swojej leśnej chatce Arina warzyła jakieś ziele. Stała przy rosyjskim piecu z uchwytem do garnka (nad mosiężnym kociołkiem unosiły się kłęby zielonej pary) i mamrotała:
Janowiec, trzmieliny wiele Garść piasku ze zbocza Wrzosu pęk i zięby szkielet Ropa z wrzodu broczy…
Ja i Edgar stanęliśmy w drzwiach, a wiedźma, stojąc tyłem do nas, potrząsała kociołkiem i mówiła:
Znów janowiec i trzmielina Ze trzy orle pióra…
Edgar odchrząknął i dokończył:
Aceton, kefiru krztyna Dwie rózgi niedługie?
Arina podskoczyła, jakby zaskoczona i zawołała:
- O matko kochana!
Zabrzmiało to bardzo naturalnie, ale coś mi się wydawało, że nasza wizyta nie była dla gospodyni zaskoczeniem. 
- Dzień dobry, Arino – rzekł oschle Edgar. – Inkwizycja. Proszę, żeby przerwała pani czary. Arina zręcznie wstawiła garnek do pieca i dopiero wtedy się odwróciła. Teraz wyglądała na czterdziestoletnią, krzepką, ale przystojną wieśniaczkę. A do tego bardzo rozdrażniona. Wzięła się pod boki i swarliwie powiedziała: 
- Dzień dobry, panie Inkwizytorze! I po co to czarom przeszkadzać? Co, znowu mam zięby łapać, albo orłom pióra wyrywać? 
- Ta deklamacja to jedynie sposób na zapamiętanie ilości składników i kolejności działań – odparł spokojnie Edgar. 
– Ziele lekkiego kroku już pani zaparzyła, moje słowa nie mogły w niczym przeszkodzić. Proszę siadać, Arino, co będziemy tak stali…
- Siadanie też nam nie pomoże – odparła posępnie Arina i podeszła do stołu. Usiadła, wytarła ręce o wesolutki fartuch w rumianki i chabry, i zerknęła na mnie. 
- Dzień dobry, Arino – powiedziałem. – Edgar prosił mnie, żebym wystąpił w roli przewodnika. Nie ma pani nic przeciwko temu?
- Gdybym miała, trafilibyście na bagna – mruknęła z urazą Arina. – Słucham, panie Inkwizytorze Edgarze. Po co pan przyszedł? [źródło]

Mnie się spodobało i szczerze przyznam, że mam chrapkę na jakąkolwiek książkę Pana Siergieja :) 

środa, 10 kwietnia 2013

Urodzinowe życzenia dla Pani Marty!

Dziś - 10 kwietnia 2013 roku - świętujemy 80 rocznicę urodzin Marty Tomaszewskiej. Z tej okazji zapraszam wszystkich na pyszny kawałek cista, do wyboru, do koloru :)


Mam nadzieję, że będzie smakowało. A jako wisienkę na torcie dorzucę jeszcze wiersz autorstwa naszej dzisiejszej Jubilatki:

*** 
Znowu ta tęsknota do nikogo
Żadne do niej imię nie pasuje
Nawet twoje
Ludzie których tworzę pod czyjąś postacią
Cierpią na schizofrenię
A przecież nie chcę ciągle być lekarzem
Ani też Atlasem który bez wytchnienia
Podpiera własne niebo 

piątek, 5 kwietnia 2013

Samuraj - Shusaku Endo

Z małym opóźnieniem chciałabym zamieścić moją opinię na temat książki marcowego Jubilata - Shusaku Endo .

Wydawnictwo PAX 1987

Rzadko sięgam po literaturę japońską. Nie dlatego, że jej nie lubię. Powód jest zupełnie inny, po prostu nie znam tamtejszych pisarzy, nic lub prawie nic o nich nie słyszałam. Trudno więc było mi znaleźć taką książkę, która zainteresowałaby mnie tematyką, formą, czy nazwiskiem autora. Z pomocą przyszły jednak Jubileuszowe Lektury, dzięki którym poznałam Shusaku Endo. I muszę przyznać, że był to bardzo ciekawy początek znajomości.

"Samuraj" to opowieść historyczna o kilku wątkach. Głównym bohaterem oczywiście jest tytułowy samuraj - Hasekura, który posiada niewielki majątek ziemski. Bardzo przywiązany do tradycji, rodziny i poddanych mu ludzi, wiedzie spokojne życie. Do czasu. Pewnego dnia zostaje wraz z trójką innych samurajów wysłany w niespotykaną do tej pory misję - staje się oficjalnym posłem, którego zadaniem jest dostarczyć list od księcia  jednej z japońskich wysp do władcy Nowej Hiszpanii (dzisiejszy Meksyk). Jest wiek XVII, Japonia buduje wielki żaglowiec i wysyła w świat nieznających języka ani tamtejszych obyczajów samurajów wraz z kupcami i żeglarzami japońskimi. Po co tam płyną? Dlaczego właśnie oni? wciąż zadają sobie t pytanie. Oficjalna odpowiedź brzmi: nawiązać kontakty handlowe z Nową Hiszpanią w zamian za możliwość krzewienia na ziemiach księstwa chrześcijaństwa.

Tu pojawia się kolejny wątek, którego bohaterem ojciec Velasco. Hiszpański zakonnik, od kilku lat przebywający w Japonii, próbuje nawrócić tamtejszych obywateli na wiarę w Boga. Ponieważ zna język japoński, zostaje wysłany wraz z samurajami jako ich oficjalny tłumacz. Postanawia jednak wykorzystać sytuację, by podstępem i sprytem uzyskać - kto wie - może nawet tytuł biskupa Japonii..?

Rozpoczyna się długa podróż ludzi o zupełnie różnych charakterach, mentalności, zasadach i kulturach. Co z niej wyniknie? Czy wszyscy zdołają szczęśliwie ukończyć swe misje, plany i zamierzenia?

Dlaczego tak zafascynowała mnie ta historia? Po pierwsze - oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Po drugie - po raz pierwszy ukazana została mi prawdziwa mentalność Japończyków. Ich oddanie się prawu, państwu, swemu panu, rodzinie, a nawet swym służącym. Samuraj każdego traktuje z należytym szacunkiem,  posiada z góry narzuconą hierarchię wartości, a dla przodków i rodziny jest w stanie poświęcić wszystko. Po trzecie - chrześcijaństwo w Japonii, w XVII wieku? Jakim cudem? Endo w bardzo ciekawy sposób włączył motyw chrześcijaństwa w historię wyprawy samurajów. Czasami ma się wrażenie, że to nie Hasekura jest głównym bohaterem, lecz właśnie ów zakonnik, który swą osobowością przyćmiewa każdą postać powieści. Po czwarte - niecodzienne przemiany dokonujące się w myślach i czynach wszystkich uczestników wyprawy.

Nie jestem w stanie oddać w pełni zachwytu nad tą powieścią. Gdyby nie twarda, chwilami drętwa i nużąca narracja, byłabym w stanie ocenić ją naprawdę wysoko. Cóż mogę więcej napisać - naprawdę polecam tę książkę, przede wszystkim tym, którzy chcą poznać bliżej dawną Japonię i przeżyć moralne oczyszczenie wraz z bohaterami "Samuraja". Naprawdę warto!

wtorek, 2 kwietnia 2013

Na dobry początek - Sto lat dla Pani Renaty!

Wraz z początkiem kwietnia świętujemy urodziny pierwszej Jubilatki - Renaty Piątkowskiej. 

Pani Renata obchodzi dziś 55 urodziny. Dołączamy do życzeń złożonych zapewne przez rodzinę, przyjaciół, znajomych i wielbicieli książek (tych najmłodszych oczywiście) i liczymy na więcej ciekawych powieści i opowiadań dla dzieci, które bardzo lubimy także my - dorośli (a przynajmniej ja :)) Do życzeń dołączamy prezent:
Nie zdradzamy, co jest w środku... Niech to będzie słodka tajemnica Pani Renaty Piątkowskiej :)


Biografie Jubilatów - JAROSLAV HASEK

Ostatni z Kwietniowych Jubilatów - sąsiad zza południowej granicy, czeski pisarz, publicysta i dziennikarz Jaroslav Hasek:

Jaroslav Hasek urodził się 30 kwietnia 1883 roku w Pradze. Po ukończeniu gimnazjum kształcił się w Akademii Handlowej. Początkowo praktykował w drogerii, po ukończeniu nauki pracował w Banku Slavia. W tym czasie poznał środowisko czeskich anarchistów, przystał do bohemy oraz odbył wiele pieszych wędrówek (zwiedził m.in. Słowację, Galicję, Węgry). Pracował również jako sprzedawca psów. Publikować zaczął w 1903 roku. Do około 1905 roku należał do grupy literackiej zwanej "Anarchistyczni Burzyciele". Od roku 1908 współpracował z czasopismem Ženský obzor (Przegląd kobiecy), od 1910 redaktor naczelny satyrycznego periodyku Svět zvířat (Świat zwierząt), od 1911 współpracownik "Českého slova" (Czeskiego słowa). Publikował także w pismach "Pochodně", "Humoristické listy", anarchistycznych "Chuďas", "Komuna", "Nová Omladina" i innych. Doświadczenia z pracy zawodowej odnaleźć można na kartach powieści "Dobry wojak Szwejk i inne osobliwe historyjki" (Dobrý voják Švejk a jiné podivné historky). Uznaje się, że umieszczona w niej opowieść jednorocznego ochotnika Marka na temat absurdalnych publikacji w Świecie zwierząt o nieistniejących gatunkach to żarty, na jakie pozwalał sobie Hašek. 

W 1910 roku zawarł związek małżeński z Jarmilą Mayerovą. W 1911 roku współtworzył Partię Umiarkowanego Postępu w Granicach Prawa, będącą swego rodzaju polityczną mistyfikacją ośmieszającą demokratyczne procedury (Hašek był nawet kandydatem partii na starostę praskiego). W tym samym roku, w serii opowiadań, stworzył postać dobrego wojaka Szwejka.

W 1915 roku wstąpił do wojska austriackiego jako jednoroczny ochotnik. Rozpoczął roczny kurs oficerski w szkole oficerskiej w Czeskich Budziejowicach. Ze szkoły został jednak wkrótce wydalony i trafił do 11 kompanii marszowej 91 pułku budziejowickiego, a z nią w czerwcu 1915 roku został wysłany na front wschodni do Galicji. Nie widząc sensu walki za monarchię austro-węgierską, dał się schwytać i trafił do obozu jenieckiego w Rosji. Od czerwca 1916 roku był ochotnikiem Korpusu Czechosłowackiego w Kijowie. Ze względu na zły stan zdrowia został pisarzem pułkowym, a następnie odkomenderowano go z powrotem do Kijowa do redakcji pisma "Čechoslovan". Po wybuchu rewolucji październikowej, w 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej w Moskwie i do czeskiej partii socjaldemokratycznej (bolszewików). Był komisarzem politycznym i dziennikarzem. W 1920 roku ponownie zawarł związek małżeński z Rosjanką Aleksandrą Grigorjewną Lwową (Szura), nie rozwiązując jednak formalnie poprzedniego związku.

Oddelegowany przez komunistów w listopadzie 1920 roku wrócił do Czechosłowacji, gdzie groziło mu śledztwo w sprawie o bigamię i dezercję. W kraju poświęcił się literaturze. W 1921 opublikował pierwszy tom antywojennej książki "Przygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej" (Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války). Dokończenie czwartego tomu przerwała śmierć autora w 1923 roku. Książka przyniosła autorowi wielką sławę i na stałe weszła do kanonu nie tylko literatury, ale i popkultury. Na długie dziesięciolecia wizerunek głównego bohatera ukształtowały ilustracje jej pierwszych wydań w wykonaniu Józefa Lady.


BIBLIOGRAFIA (polskie wydania): 

A. Powieści i opowiadania

1. Degustacja w piwiarni
3. Gdy się serce roznamiętni...: satyrikon erotyczny z niespodziankami
5. Kilka przygód dobrego wojaka Szwejka
6. Kronika śmiechu
7. Przygody dobrego wojaka Szwejka: Po przesławnym laniu
9. Przygody dobrego wojaka Szwejka: Szwejk na froncie
11. Rozważania nad kuflem piwa
14. Zniknięcie posła i inne opowiadania

B. Antologie:

1. Lekarz czy morderca (antologia; wraz z O'Raywen N. M. (pseud.), Sert Henryk)
2. Opowiadania pisarzy czeskich XX wieku (antologia; wraz z Schulz Karel (Schulz Karol), Kubka František, Čapek Karel i inni)

Biografie Jubilatów - TERRY PRATCHETT

O tym Jubilacie można pisać niekończące się eseje i wywody. postaram się w skrócie opisać jego biografię, a jeśli kogoś interesuje bardziej szczegółowa biografia, zawsze można znaleźć coś ciekawego w internecie :)


Sir Terence David John Pratchett OBE urodził się 28 kwietnia 1948 w Beaconsfield. Angielski pisarz fantasy i science fiction, najbardziej znany jako autor cyklu Świat Dysku. Inne jego dzieła to m.in. Trylogia Johnny'ego Maxwella i Trylogia Nomów. Współpracował także przy adaptacjach swojej twórczości na potrzeby sztuk teatralnych i gier komputerowych.

Pratchett zaczął pisać w wieku 13 lat, a swoją pierwszą pracę opublikował jako 15-latek. Jego pierwsza powieść Dywan została opublikowana w 1971. Pierwsza książka z serii Świat Dysku — Kolor magii — ukazała się w 1983 i od tego momentu autor kończy średnio dwie książki rocznie.

Pratchett był w latach 90. najlepiej sprzedającym się autorem w Wielkiej Brytanii. Do lutego 2007 roku sprzedał na całym świecie ok. 50 milionów książek, a jego dzieła zostały przetłumaczone na 33 języki. Obecnie jest drugim najchętniej czytanym pisarzem w Wielkiej Brytanii, a w USA siódmym najchętniej czytanym pisarzem niepochodzącym ze Stanów Zjednoczonych.

Terry Pratchett został Kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego w 1998 „za zasługi dla literatury”. Jego powieść Zadziwiający Maurycy i jego edukowane gryzonie zdobyła w 2001 nagrodę Carnegie Medal za najlepszą książkę dla dzieci. Książki Pratchetta są często określane jako „kultowe”. W 2008 otrzymał tytuł szlachecki Sir.

BIBLIOGRAFIA (polskie wydania):

1. Cykl Świat Dysku:
Kolor magii (tom: 1)
Blask fantastyczny  (tom: 2)
Równoumagicznienie (tom: 3)
Mort (tom: 4)
Czarodzicielstwo (tom: 5)
Trzy wiedźmy (tom: 6)
Piramidy (tom: 7)
Straż! Straż! (tom: 8)
Eryk (tom: 9)
Ruchome obrazki (tom: 10)
Kosiarz (tom: 11)
Wyprawa czarownic (tom: 12)
Pomniejsze bóstwa (tom: 13)
Panowie i damy (tom: 14)
Zbrojni (tom: 15)
Muzyka duszy (tom: 16)
Ciekawe czasy (tom: 17)
Maskarada (tom: 18)
Na glinianych nogach (tom: 19)
Wiedźmikołaj (tom: 20)
Bogowie, honor, Ankh-Morpork (tom: 21)
Ostatni kontynent (tom: 22)
Carpe Jugulum (tom: 23)
Piąty elefant (tom: 24)
Prawda (tom: 25)
Złodziej czasu (tom: 26)
Ostatni bohater (tom: 27)
Straż nocna (tom: 28)
Potworny regiment (tom: 29)
Piekło pocztowe (tom: 30)
Łups! (tom: 31)
Świat finansjery (tom: 32)
Niewidoczni Akademicy (tom: 33)
Niuch (tom: 34)

2. Cykl Świat Dysku dla dzieci
Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury (tom: 101)
Wolni Ciutludzie: Opowieść ze Świata Dysku (tom: 102)
Kapelusz pełen nieba: Opowieść ze Świata Dysku (tom: 103)
Zimistrz: Opowieść ze Świata Dysku (tom: 104)
W północ się odzieję (tom: 105)

3. Cykl Nomowie:
 3a. Nomów księga wyjścia 
 3b. Nomów księga kopania 
 3c. Nomów księga odlotu

4. Humor i mądrość Świata Dysku (Pratchett Terry)
5. Nauka Świata Dysku I (Pratchett Terry, Stewart Ian, Cohen Jack)
6. Nauka Świata Dysku II: Glob (Pratchett Terry, Stewart Ian, Cohen Jack)
7. Nauka Świata Dysku III: Zegarek Darwina (Pratchett Terry, Stewart Ian, Cohen Jack)
8. Rybki małe ze wszystkich mórz (Pratchett Terry)
9. Sztuka Świata Dysku (Pratchett Terry, Kidby Paul)
10. Świat Dysku, mappa (Pratchett Terry, Briggs Stephen)
11. Terminarz (Zreformowanych) Wampirów Świata Dysku 2005 (Pratchett Terry)
12. Terminarz Gildii Błaznów 2003 (Pratchett Terry)
13. Terminarz Gildii Skrytobójców Świata Dysku 2002 (Pratchett Terry)
14. Terminarz Gildii Złodziei Świata Dysku 2004 (Pratchett Terry)
15. Terminarz Niewidocznego Uniwersytetu Świata Dysku 2000 (Pratchett Terry, Briggs Stephen)
16. Terminarz Straży Miejskiej Ankh-Morpork 2001 (Pratchett Terry)
17. Ciemna strona słońca
18. Dywan
19. Cykl Johny Maxwell
    Tylko ty możesz uratować ludzkość (tom: 1)
    Johnny i zmarli (tom: 2)
    Johnny i bomba (tom 3)
20. Kot w stanie czystym
21. Mgnienie ekranu
22. Nacja
23. Warstwy wszechświata

ANTOLOGIE:
1. Czarnoksiężnicy z Krainy Osobliwości: Humoreski fantasy (antologia; wraz z Lewis Clive Staples, Aldiss Brian Wilson, Wells Herbert George (Wells H. G.) i inni)

2. Czarujące obiekty latające (antologia; wraz z Leacock Stephen, Peake Mervyn Laurence, Bond Nelson Slade i inni)
3. Legendy (antologia; wraz z McCaffrey Anne, Jordan Robert (właśc. Rigney James Oliver Jr), Silverberg Robert i inni)
4. Obłędni rycerze (antologia; wraz z Westlake Donald E. (pseud. Stark Richard), McMurtry Stan, Bloch Robert i inni)
5. W hołdzie królowi (antologia; wraz z Anderson Poul, Anderson Karen, Beagle Peter Soyer i inni)



Biografie Jubilatów - MAURICE DRUON

23 KWIETNIA 1918 roku urodził się kolejny kwietniowy Jubilat - francuski pisarz Maurice Druon:

Maurice Druon -  francuski pisarz i polityk, członek Akademii Francuskiej, Kawaler Krzyża Wielkiego Legii Honorowej, Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego.


W młodości Druon uczęszczał do prestiżowego Lycée Louis-le-Grand w Paryżu. W 1940 uczestniczył w walkach z Niemcami. Po upadku Francji, opuścił nielegalnie ojczyznę i poprzez Hiszpanię oraz Portugalię przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął współpracę z Komitetem Wolnej Francji. Druon jest bliskim krewnym pisarza Josepha Kessela (w latach 1962-1979 również będącego członkiem Akademii, zasiadał na 27. fotelu), z którym napisał francuską wersję słów rosyjskiej piosenki Chant des Partisans, do muzyki Anny Marly, która stała się hymnem francuskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej.

Po zakończeniu wojny poświęcił się twórczości literackiej oraz działalności politycznej. W 1948 został uhonorowany Nagrodą Goncourtów za powieść Les grandes familles. 8 grudnia 1966 został wybrany na członka Akademii Francuskiej w miejsce zmarłego Georges'a Duhamela, gdzie zasiadł na 30. fotelu. W latach 1973-1974 pełnił urząd ministra kultury Francji w rządzie Pierre'a Messmera, następnie był deputowanym do Zgromadzenia Narodowego z okręgu paryskiego (1978-1981), natomiast od 1979 do 1984 deputowanym do Parlamentu Europejskiego.

Druon najbardziej znany jest jako autor powieści historycznych, przede wszystkim zaś siedmiotomowego cyklu Królowie przeklęci (Les rois maudits), którego akcja osadzona jest w czasach Wojny stuletniej, oraz ją poprzedzających. Innym znanym dziełem pisarza jest powieść Aleksander Wielki (Alexandre le Grand) opowiadającą dzieje starożytnego zdobywcy z perspektywy nadwornego wieszczbiarza i czarnoksiężnika, Aristandra z Telmessos. W twórczości pisarza zwraca uwagę kunsztowna narracja i nieszablonowe rozwiązania fabularne, oparte zarówno na wiedzy historycznej jak również wykorzystujące motywy okultystyczne, legendarne oraz sensacyjne, będące częścią europejskiego dziedzictwa historycznego i kulturowego.

Druon był kawalerem odznaczeń państwowych Argentyny, Belgii, Brazylii, Francji, Grecji, Włoch, Libanu, Maroka, Meksyku, Monako, Portugalii, Rosji, Senegalu, Tunezji, Wielkiej Brytanii oraz zakonu Joannitów.
Cykl Królowie przeklęci był dwukrotnie adaptowany na potrzeby serialu telewizyjnego. Po raz pierwszy ekranizacji dokonała francuska telewizja w latach 1972-1973, natomiast w 2005 powstał remake serialu w koprodukcji francusko-włoskiej z którym wystąpili Philippe Torreton i Jeanne Moreau.

BIBLIOGRAFIA (polskie wydania):

1. Potentaci (1948)
2. Cykl Królowie przeklęci:
   2a. Król z żelaza (1955)
   2b. Zamordowana królowa (1955)
   2c. Trucizna królewska (1956)
   2d. Prawo mężczyzn (1957)
   2e. Wilczyca z Francji (1959)
   2f. Lew i lilie (1960)
   2g. Kiedy król gubi kraj (1977)
4. Żądza życia (1954)